فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٢١ - مصونيت پارلمانى از نگاه فقه قاسم ابراهيمى
دليل اوّل: تظلم و دادخواهى
گروهى از فقها تظلم و دادخواهى را از مستثنيات غيبت شمردهاند (٨) و بر اين قول خود به ادلهاى استدلال كردهاند ؛ از جمله اين آيه شريفه:
{ لاَ يُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوَءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلاَّ مَنْ ظُلِمَ } ؛ (٩)
خدا دوست نمىدارد كه سخن زشت آشكار شود مگر از مظلوم.
همچنين اين آيه:
{ وَ لَمَنِ انْتَصَرَ بَعْدَ ظُلْمِهِ فَأُولئِكَ مَا عَلَيْهِمْ مِنْ سَبِيلٍ. إِنَّمَا السَّبِيلُ عَلَى الَّذِينَ يَظْلِمُونَ النَّاسَ وَ يَبْغُونَ فِى الأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ } ؛ (١٠)
و هر كس پس از ظلمى كه به او رفته براى انتقام يارى طلبد بر او هيچ مؤاخذهاى نيست. تنها راه مؤاخذه بر آنهايى است كه بر مردم ظلم كنند و در زمين به ناحق شرارت برانگيزند.
رواياتى در تفسير آيه اوّل وارد شده است ؛ از جمله در تفسير عياشى از فضل بن ابى قره از امام صادق(ع) در مورد اين كلام خداوند كه: {لاَ يُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلاَّ مَنْ ظُلِمَ} نقل است:
كسى كه گروهى را مهمانى دهد و به نحو بدى از آنها پذيرايى كند، آنها از جمله كسانى هستند كه مورد ظلم واقع شدهاند و لذا آنچه عليه ميزبان بگويند بر آنها گناهى نيست . (١١)
(٨) ر.ك: كركى، جامع المقاصد، ج ٤، ص ٢٧ ؛ رسائل، شهيد ثانى، ص ٣٠٠ ؛ حدائق الناضره، بحرانى، ج ١٨، ص ١٦٠ ؛ مستند الشيعه، نراقى، ج ٢، ص ٣٤٧ ؛ مصباح الفقاهه، خويى، ج ١، ص ٥٣٣ و غير اينها.
(٩) نساء، آيه ١٤٨.
(١٠) شورى، آيه ٤١ ـ ٤٢.
(١١) تفسير عياشى، ج ١، ص ٢٨٣، ح ٢٩٦ ؛ وسائل الشيعه، ج ١٢، ص ٢٨٩، ابواب احكام العشره، باب ١٥٤، ح ٦.