علم لحاظ مي‌شود. معناي لغوي واژه علم، آگاهي از واقعيت است[١]. اين معنا که شامل علم حضوري و حصولي مي‌شود[٢]تمام اقسام آگاهي را دربر مي‌گيرد به‌گونه‌اي که حتي درباره علم خداي متعال هم صادق است،‌ در حالي که روشن است ماهيت و نحوة علم الهي قابل مقايسه با علوم بشري نبوده، معناي عالم بودن خدا نسبت به همه چيز اين نيست که خداوند براي آگاهي از حقايق، روش تجربي را به کار برده و يا استدلالي عقلي تشکيل مي‌دهد. بلکه آنچه به‌کار بردن واژة علم دربارة خداوند متعال را تجويز مي‌کند وجود عنصر آگاهي، باصرف نظر از نحوة وجود يا راه کسب آن، است که قدر مشترک و معناي لغوي «علم» است.

علم گاهي مقوله‌اي رواني تلقي مي‌شود و در آن ملاک حالت شخص

[١] علم . [ع ِ ] (ع مص ) دانستن. یقین کردن). از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء). دریافتن . (منتهی الارب). ادراک . (اقرب الموارد). استوار کردن . (از منتهی الارب ). اتقان . (از اقرب الموارد). (اِمص ، اِ) یقین . فضل . (ناظم الاطباء). معرفت دقیق و با دلیل بر کیفیات معینه و یا حضور معلوم در نزد عالم . (ناظم الاطباء). دانست . (منتهی الارب ). معرفت و هر چیز دانسته. دانش و آگاهی و معرفت و شناسایی . (ناظم الاطباء) (لغتنامه دهخدا)؛ العلم ادراک الشيء بحقيقته؛‌ اليقين و المعرفة (المنجد) [٢] براي توضيح بيشتر دربارة علم حضوري و حصولي، ر.ک.: محمدتقي مصباح يزدي، آموزش فلسفه، ج١، درس ١٣و ١٤.