دستگاه استدلال فلسفي قرار دهيم و مقدمه‌اي عقلي (کبري) به آن ضميمه نماييم که: «هر نظمي مخلوق ناظمي آگاه است»، مي‌توان نتيجه گرفت که جهان هستي با اين نظم دقيق خود مخلوق ناظمي آگاه است. به‌اين صورت، يافته‌هاي علمي تجربي در خدمت اثبات يکي از اصول اعتقادي دين قرار مي‌گيرد.

از سوي دیگر، مسائلي که از راه وحی معلوم گشته‌اند و در قالب متون و آموزه‌هاي ديني به‌دست ما رسيده‌اند موهبت‌هايي الهي‌اند که تنها براي مؤمنان يقين‌آورند. برخي از اين حقايق قابل تبيين و اثبات از راه‌هاي عقلي يا تجربي هم هستند. اثبات چنين مسائلي با استفاده از مقدمات و روش‌هاي مورد قبول ديگران مي‌تواند به ايشان کمک کند تا هم راهي به فهم آن واقعيات بيابند، و هم از اين طريق به حقانيت دين الهي پي‌ببرند، و به سرچشمه هدايت رهنمون گردند.[١] افزون بر اين‌ها، با اثبات آنچه در دين اسلام دربارة حقايق تجربي و عقلي آمده، و مقايسة آنها با ديگر نظريات علمي و فلسفي مي‏توان برتري اسلام را در عرصه‏هاي مختلف به اثبات رساند.[٢]

احكام تعبدي دين تابع مصالح و مفاسدي واقعي است. بسياري از اين مصلحت‌‌ها به سعادت اخروي انسان مربوط مي‌شوند و حاکي از

[١] محمدتقي مصباح يزدي، مباحثي درباره حوزه، ص ١٢٢. [٢] همان، ص٢٨.