مصون نگاه داشته شده است[١]. همچنين رواياتي بسيار از امامان معصوم وجود دارند كه سندهايي متواتر و قطعي داشته، از اعتبار کافي براي تبيين حقايق برخوردارند. از اين رو، اگر مطلبي به صورت يقيني از منابع ديني اسلام فهميده شود،‌ با حقايقي که به صورت قطعي توسط علوم عقلي يا تجربي به اثبات برسند هيچ‌گونه تعارضي نخواهد داشت.[٢]

نکتة دوم، مطلبي است که معرفت‌شناسي مربوط مي‌شود. به ‏طور كلي، در معرفت‌شناسي قاعده‏اي وجود دارد مبني بر اين كه اگر مطلبي (از هر راهي) به صورت يقيني ثابت شود، از راه معرفتي ديگر قابل نفي نيست. نتيجه اين مي‌شود كه اگر مطالبي با روشي صحيح به‌وسيلة عقل و فلسفه، نقل و دليل تعبدي، مشاهده حسي و علوم تجربي، يا شهود عرفاني به صورت قطعي اثبات شده باشند، هرگز با يکديگر تعارض نخواهند داشت. در اين موارد، اگر به ظاهر، اصطكاكي ديده شود، يا به اين دليل است كه يكي از اين شيوه‏ها درست به كار گرفته نشده، يا در غير مورد خودش به كار رفته، و يا بيش از آنچه واقعاً بر آن دلالت داشته، براي آن نتيجه تصور شده است.[٣] به عنوان مثال، نمي‏توان گفت اعتقاد به توحيد با

[١] «إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ» (حجر (١٥): ٩) [٢] همان، ص ٨ ـ١٤؛ و نیز ر.ک: محمدتقي مصباح يزدي، تعدد قرائت‏ها، ص ١٩/ همو، «سلسله درسهايي درباره معرفت ديني (٢)»، ص ٨ـ١٤. [٣] محمدتقي مصباح يزدي، «سلسله گفت و شنودهايي در مورد مباحث بنيادي علوم انساني»، فصلنامه مصباح، س ٢، ش ٨ (زمستان ١٣٧٢)،ص ٩ـ٢٤.