رابط علم و دین - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨١ - پيش گفتار
اساسي نيز ديده ميشود.[١]اين واژه در زبانهاي عربي و فارسي به همين شکل بهکار ميرود و کاربردهايي بسيار متنوع دارد بهگونهاي که برخي آن را مشترک لفظي دانستهاند. كاربردهاى قرآنى اين کلمه نيز از تنوع زبادي برخوردار است که از آن جملهاند: جزا، حساب، قانون، شريعت، طاعت و بندگى، تسليم و انقياد، اسلام، روش و رويه، توحيد و خداپرستى.[٢]معادل اين واژه در زبانهاي مختلف نيز کميابيش همين وضع را دارند. واژه religion که در زبانهاي انگليسي، فرانسوی و آلماني به يک شکل ولي با تلفظهاي مختلف بهکار ميرود، واژه لاتین religionem از ریشه لاتیني religio، و واژهdharma در زبان سانسکریت از اين جملهاند. در زبان عبری، halakha (הֲלָכָה) نزديکترين واژه به دين معرفي شده است که گاهی به «شرع» ترجمه می شود. در اين زمينه بحثهايي در حوزة فقهاللغه مطرح است که چندان بهکار هدف ما نميآيد. مهمتر از معاني لغوي دين، معاني اصطلاحي دين است که آنها نيز از تنوع ويژهاي برخوردارند. تعريفهاي اصطلاحي دين، غالباً برخاسته از ديدگاههاي خاص الهياتي، فلسفي، اجتماعي، يا روانشناختي کساني است که به تبيين دين در
[١] ر.ک:علي اکبر دهخدا، لغت نامه دهخدا، ج ۲۴، ص ۵۷۲- ۵۷۴/ محمد حسين برهان، برهان قاطع، تصحيح محمد عباسي ( تهران، اميرکبير، ١٣٣٦). [٢] ر. ك: شيخ فخرالدين طريحى، مجمع البحرين، ج ۱(د- ص)، ص ۷۶- ۷۷/ حسين راغب الاصفهاني، مفردات الفاظ قرآن، ص ۷۵/ سيد على اكبر قرشى، قاموس قرآن، ج ۲، ص ۳۸۰- ۳۸۱.