علم برحسب تعريف مورد قبول، مجموعه مسائلي تشکيل‌شده از موضوع و محمول‌اند که موضوعات آن‌ها زيرمجموعة يک موضوع واحدند، و پاسخي براي اثبات يا نفي مي‌طلبند. هر تلاشي در اين راه، تلاشي از سنخ آن علم به شمار مي‌رود، و منبع يا روش در آن نقشي ندارد، بلکه شامل فقاهت (در فقه)، تفلسف (در فلسفه)، و تحقيق و پژوهش علمي (در علوم) مي‌شود.

در ميان لغت‌شناسان، دربارة اين‌که واژة «دین» اصالتاً متعلق به چه زباني است اختلاف نظر وجود دارد. برخي معتقدند دين در اصل، لغتي كرامي‌ـ‌عبري به معناي حساب است؛ عده‌اي بر اين باورند که اين واژه در اصل، لغتي عربي به معناي عادت بوده، و دستة ‌سومي آن را در اصل، واژه‌اي فارسي به معناي خصايص روحي، تشخص معنوي، قانون، حق، داوري، وجدان، ديانت، كيش، و دينداري و مترادف با كلماتى چون: حكم و قضا، رسم و عادت، شريعت و مذهب، و همبستگى مي‌دانند،‌ هرچند ميان معناي آنها گاه اختلافاتي