تأمين‌کنندة اصول موضوعه به‌رسميت شناخته شده، مورد استفاده قرار گيرد. اعتبار و ارزش چنين معرفت‌هاي ديني به هیچ وجه کمتر از اعتبار و ارزش معرفت علمی نیست.

شايد برخي اين‌گونه تأثيرپذيري علم از دين را با اصل بي‌طرفي و عينيت روش علمی ناسازگار بپندارند. بسياري از فيلسوفان علم معتقدند: روش علمی و تجربی بايد نسبت به باورها وارزش‌هاي فرهنگي و ديني بی‌طرف و بيگانه باشد، و نبايد با اعتقادات شخصی و ایدئولوژی آمیخته شود،‌ زيرا در غير اين صورت، ملاکي براي ارزيابي و داوري ميان نظريات علمي باقي نمي‌ماند. در پاسخ بايد گفت: اعتقادات سنتي و سليقه‌اي که نه پايه و اساس منطقي دارند، و نه از ثبات لازم برخوردارند، مد نظر ما نيستند. مقصود ما از دين، معارفي است که بر اساس دليل و منطق و با روش صحيح به‌صورت يقيني اثبات شده باشند. اعتبار چنين معارفي البته کم‌تر از معارفي نيست که از راه تجربه با درصدهاي معتنا بهي از خطا به‌دست مي‌آيند. استفاده از اين‌گونه شناخت‌هاي ديني به‌منزلة مباني فهم و اثبات مسائل علمي نه با واقع‌گرايي علمي منافات دارد، و نه دليلي علمي بر منع استفاده از آنها در اثبات مسائل علمی اقامه شده است.[١]

به‌علاوه، هيچ دانشمندي را از اين واقعيت گريزي نيست که

[١] ر.ک: دفتر همکاری حوزه و دانشگاه، روش تحقیق در جامعه‌شناسی، [سلسله جزوات جامعه‌شناسي، ج ٦]، ص ٢٤، به نقل از محمدتقي مصباح يزدي، جستارهايي در فلسفة علوم انساني از ديدگاه حضرت علامه آيت‌الله مصباح يزدي، ص ١٢٦-١٢٧.