موجب تقرب به خدا باشد، هرچند فايدة دنيوي نداشته باشد، مطلوب و حتي الزامي مي‌شود، و هر کاري که با تقرب به خدا منافات داشته باشد، هرچند موجب رفاه اقتصادی باشد، ممنوع می‌شود.[١]

همان گونه كه گذشت،‌ هر علم بر اصول موضوعه‌اي مبتني است که بايد در جاي خودش اثبات شود. بعضي از اين اصول در علمي ديگر اثبات مي‌شوند. ممکن است علم توليدکنندة اصول موضوعه، از نظر طبقه‌بندي علوم در مرتبه‌اي بالاتر از علم مصرف‌کننده واقع شده باشد، مانند فلسفه (متافيزيک) که از موقعيتي بالاتر نسبت به ساير علوم برخوردار است، چرا که عام‌ترين مسائل مربوط به موضوع و اصول کلي هستي‌شناختي مربوط به آنها را مورد بررسي و اثبات قرار مي‌دهد. همچنين ممکن است علمي که اصول موضوعة علمي ديگر را اثبات کرده است، هم عرض علم مصرف‌کننده باشد. حال اگر برخي از مباني و اصول موضوعة‌ يک علم در منابع ديني معتبر ذکر شده باشند، و دانشمندي که آن دين را با استدلال پذيرفته، با روشي يقيني اين اصول را از منابع ديني مربوط استنباط کند، هيچ منعي وجود ندارد که دين در اين‌گونه موارد به مثابة يکي از مصادر

[١] دفتر همکاری حوزه و دانشگاه، مبانی حقوق ، [سلسله جزوات حقوق، ج ١٧]، ص ٢١، به نقل از محمدتقي مصباح يزدي، جستارهايي در فلسفة علوم انساني از ديدگاه حضرت علامه آيت‌الله مصباح يزدي، ص ١٣٠-١٣١.