است؛ چرا که اگر در حل مسائل چنين علمي به روش تجربي، شهودي، يا عقلي بسنده شود و امکان استفاده از منابع ديني نفي گردد، محصول آن علمي غيرديني خواهد بود، ولي اگر منابع ديني نيز درنظر گرفته شده، با استفاده از روش تعبدي نيز به حل مسائل آن اقدام شود، نتيجة تحقيقات آن را مي‌توان «علم ديني» ناميد.

٦. شبهه‌اي ديگر براي نفي امکان علم ديني آن است که گفته مي‌شود: معيار نهايي براي داوري دربارة مسائل علمي، واقعيت عيني است که از راه تجربه کشف مي‌شود. به ديگر سخن، حق يا باطل بودن، و درست يا نادرست بودن يک نظريه در قلمرو علوم بايد با تجربه محک بخورد و اثبات شود، که آن هم ديني و غيرديني ندارد. هر کسي با هر اعتقاد ديني يا ضدديني، درصورتي که شرايط تجربه را به درستي رعايت کند به همان نتيجه‌اي مي‌رسد که ديگران رسيده‌اند. شناخت واقعیت يک شناخت عام، کلی، و مستقل از همه پیش‌زمینه‌هاست که باورها و ارزش‌هاي ديني در آن دخالتي ندارند.

در پاسخ به اين شبهه بايد سؤال کرد: منظور از اين‌که معيار نهايي براي داوري تجربه است چيست؟ آيا اين ادعا بدين معناست که تجربه معتبرترين راه رسيدن به واقعيت است و نتايج آن قابل‌اعتمادترين معرفت‌ها را به ارمغان مي‌آورد به‌گونه‌اي که فوق آن چيزي قابل اثبات نيست؟ چنين ادعايي بي‌دليل است، و هيچ دليل عقلي، نقلي، يا تجربي بر اثبات آن وجود ندارد. از يک سو، اين مسئله قابل تجربه نيست و تجربه از اثبات اين مطلب غيرتجربي