علم ديني، آنچه ملاک ديني دانستن يک رشته علمي يا نظريه‌اي علمي شمرده شده است، تنها روش و منبع ديني آن است، و اما براي نتيجة يک تحقيق، نقشي در ديني يا غيرديني ناميدن آن در نظر گرفته نشده است،‌ همان‌گونه که هدف از آن، نه در تعريف دين و نه در نسبت دادن آن به علم دخالت داده نشده است.

اقتضاي اين اصطلاح آن است که اگر موضوع يک رشته (يا مسأله) علمي به‌گونه‌اي باشد که از چند روش قابل بررسي و اثبات باشد، و يکي از آن راه‌ها،‌ مراجعه به کتاب و سنت باشد، و در اين منابع گران‌سنگ مطلبي در آن‌باره آمده باشد، آن‌گاه: مطالعة‌ آن موضوع با مراجعه به منابع ديني موجب توليد «علم ديني» مي‌شود. بنابراين هريک از شروط بالا مفقود شود، علم ديني به اين معنا منتفي خواهد شد. اين معنا في حد نفسه و با درنظر گرفتن همة شروطش، اشکال منطقي ندارد و مي‌تواند به عنوان يک اصطلاح مطرح باشد. اما مسئلة مطلوبيت يا ضرورت چنين امري نيازمند بررسي ديگر شرايط است. يکي از اين شرايط آن است که در منابع اسلامي به اندازة کافي مطالبي معتبر و قابل استناد دربارة موضوع مورد بحث وجود داشته باشد. تمسک به روايات ضعيف‌السند،‌ با عبارات مبهم و دوپهلو براي اثبات مسائل علمي خطر بزرگي است که نه تنها علم را تهديد مي‌کند، که پايه‌هاي اعتقادات افراد را نيز در معرض سستي و انهدام قرار مي‌دهد. شرط ديگر آن است که نبايد تحصيل چنين علمي به معناي دست‌کشيدن از روش‌هاي معمول و مناسب براي حل مسائل علوم تلقي گردد.