صفات خداوند را هم مي‌توان با استفاده از مقدماتي صرفاً عقلي اثبات کرد، و هم امکان دارد که با مراجعه به آموزه‌هاي وحياني که در قرآن و روايات معصومان منعکس شده است، به اثبات اين مسائل پرداخت. همچنين برخي از مسائل اخلاقي را مي‌توان هم با روش عقلي و با تکيه بر مقدمات صرفاً عقلي اثبات کرد، و هم مي‌توان با روش نقلي آنها را از آيات و روايات (دلايل نقلي) استنباط نمود. در چنين مواردي، اگر يک علم مسائل خود را با استفاده از روش و مقدماتي صرفاً عقلي اثبات کند، علمي عقلي، فلسفي، يا غيرديني خواهد بود، و اگر از روش نقلي و مقدمات وحياني استفاده کند، علم ديني نامیده میشود. در اينجا، علت ديني‌دانستن يک علم و نسبت موجود ميان آنها آن است که متون ديني به عنوان منبع کشف و حل مسائل يک علم مورد استفاده قرار گرفته‌اند.

اگر از علم، گزاره‌هاي علمي را منظور کنيم، دايرة علم ديني به اين معنا توسعه بيشتري مي‌يابد. به عنوان مثال، در علم کلام، مسائلي مانند اصل وجود خداوند وجود دارد که تنها راه اثبات آنها روش عقلي است و اعتبار منابع ديني متوقف بر اثبات آنهاست، بنابراين در اين‌گونه مسائل نمي‌توان از روش نقلي و تعبدي صرف استفاده کرد. از طرف ديگر، بعضي از مسائل کلامي مانند امامت شخص علي بن ابي طالب عليه السلام، صرفاً با دليل نقلي قابل اثبات است، چرا که عقل به خودي خود از اثبات قضاياي شخصي عاجز است و در اين‌گونه قضايا بايد از منابع ديني استفاده کرد. اين دو دسته از مسائل کلامي،‌ به اين دليل که تنها يک روش اثبات دارند، از