بر اساس تعريف علم ديني به آنچه مورد تأييد دين است، بايد گفت: نظريات و راه‌حل‌هاي موافق با مباني، ارزش‌ها، و احکام ديني از مصاديق «علم ديني»‌اند. بنابراين، روان‌شناساني که براي معالجة اين‌گونه ناراحتي‌ها و روان‌پريشي‌ها، داروها يا رفتارهايي سازگار با ارزشهای دینی را پيشنهاد مي‌کنند بر اساس «روان‌شناسي ديني» عمل مي‌کنند، اما کساني که راه‌هايي ناسازگار با ارزشهای دینی را پيشنهاد مي‌کنند، علمي غيرديني، يا (مسامحتاً) ضددینی دارند، چون با ارزش‌هاي اسلامي ناسازگار است. البته فرض جايي که راه علاج یک بيماري سخت و احياناً کشنده منحصر در مصرف دارویی باشد که حکم اوّلي آن در شرع حرمت است، از محل بحث ما خارج است، زيرا مشمول حکم ثانوي جواز مي‌شود، و درنتيجه با احکام اسلامي تعارض پيدا نمي‌کند. محل بحث در اين مثال، جایی است که يک بيماري عادي که کشنده نيست و تحملش هم چندان سخت نيست، دو راه معالجه داشته باشد که يکي منطبق بر ارزش‌هاي اسلامي باشد، و ديگري چنين انطباقي نداشته باشد، و درنتيجه اولي را ديني و ديگري را غيرديني بدانيم.

وجه ديگر براي نسبت دادن دين به علم در جايي فرض مي‌شود که منظور از دين، محتواي منابع اصيل دين (کتاب و سنت) باشد، و