بپردازد. به ديگر سخن، علم ديني علمي است که به خداشناسي بيانجامد، خواه از راه شناخت کلام او يا از طريق شناخت افعال او. آشنا شدن با خدا هدف دين است،‌ و هر علمي بتواند به ما کمک کند تا با خدا آشنا شويم، از آن جهت علم ديني است که به هدف دين (شناخت ذات، صفات، و افعال خداوند) کمک مي‌کند. به اين صورت، همة علوم مي‌توانند ديني باشند، هرچند علم غيرديني را نيز نمي‌توان به‌کلي نفی کرد، زیرا کساني که اين بينش و انگيزه را ندارند، محصول تلاش‌شان علم ديني به اين معنا نخواهد بود.

اين اصطلاح نيز مانند اصطلاح پيشين، هرچند از نظر ادبي قابل توجيه است و از نظر فلسفي مشکل خاصي ندارد، ولي در برخي از نکات با نقدهايي که بر معناي قبلي شد مشترک است. ازجملة نقدهايي که بر اين معنا وارد مي‌شود آن است که در کاربردهاي شايع در محافل علمي و ديني چنين معنايي از علم ديني اراده نمي‌شود. هنگامي که از رابطة علم و دين سخن به ميان مي‌آيد، يا وقتي دربارة امکان يا ضرورت علم ديني بحث درمي‌گيرد، محل نزاع اينجا نيست، و جعل اين اصطلاح هرچند بدون اشکال است ولي کمکي به حل آن مسأله نمي‌کند. به‌علاوه،‌ هر علم موضوع خاصي دارد که نسبت به نگاه ديني يا غيرديني دانشمند و انگيزة‌ او از تحقيقاتش «لابشرط» است. موضوع پزشکي سلامتي بدن و علاج بيماري‌هاست، و اگر يک پزشک آن را به عنوان فعل الهي درنظر نگيرد، از دايرة علم پزشکي خارج نشده است. بنابراين، اعتقاد به ارتباط موضوع يک علم با فعل الهي (با همة‌ اهميت و شرافتش)، و انگيزة