از ميان اصطلاحات مختلف دين، آنچه براي بحث ما مهم است، دين الهي حق است، و همان‌گونه که در جاي خودش اثبات شده است، پس از بعثت پيامبر گرامي اسلام (صلي‌الله‌عليه‌وآله) تنها يک دين حق وجود دارد که همان اسلام ناب است. از آنجا که هدف اصلي دين و ملاک حقيقي نياز به دين آن است که راه رسيدن به سعادت را به انسان‌ها نشان دهد، مي‌توان گفت: بخش اصلي و محوري دين همانا تعاليمي است که به نوعي با سعادت ابدي و کمال نهايي او گره مي‌خورد. ساير معارف و مطالبي که در منابع اصيل اسلامي (کتاب و سنت) بيان شده است، يا مقدمه‌هايي براي رسيدن به اين هدف اصلي‌اند و يا به ديگر نقش‌ها و مسئوليت‌هاي اولياي دين مربوط مي‌شوند. بنابراين، معناي نهم از معاني اصطلاحي فوق‌الذکر کامل‌تر به نظر مي‌رسد زيرا با ماهيت و هدف دين سازگارتر است. منبع اين آموزه‌ها به تناسب مسألة مورد بحث مي‌تواند خود واقعيت، عقل، کتاب و سنت، يا طبيعت محسوس باشد. دست‌يابي به تعاليم دين اسلام دربارة موضوعات مختلف نيز به تناسب موضوع ممکن است با روش شهودي (علم حضوري)، عقلي (فلسفي)، نقلي، يا تجربي ميسر گردد.

[١] علامه سيد محمدحسين طباطبايي، تفسير الميزان، ج ١٥، ص ٤.