الاحتجاج - ترجمه جعفری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ١٨٣ - احتجاج امام باقر عليه السّلام در موضوعاتى مربوط به اصول و فروع

يكى پرسيد : اين چگونه است اى زادهء رسول خدا ؟
فرمود : زيرا شما موالات محبّين أبو بكر را مىكنيد ، و تا بوده و هست از دشمنان او اظهار برائت و بيزارى مىنماييد ، و همين رفتار را در بارهء عمر داريد ، و نيز عثمان ، ولى تا نوبت به علىّ بن ابى طالب عليه السّلام مىرسد مىگوييد : موالات محبّين او را مىكنيم ولى از دشمنانش برائت و بيزارى نمىكنيم بلكه اينان را دوست مىداريم ؟ ! اين چه توجيهى دارد ، در حالى كه رسول خدا در بارهء علىّ فرموده : « خدايا دوستان او را دوست بدار و دشمنانش را دشمن ، يارى دهندگانش را يارى فرما و آنان كه از او دست كشيده‌اند را تنها و مخذول رها فرما ! » . فكر مىكنيد خدا با دشمنانش عداوت نمىكند ؟ ! يا كسانى كه از او دست كشيده‌اند را تنها و مخذول رها نمىفرمايد ؟ ! اين منصفانه نيست ! .
مطلب ديگر اينكه : ايشان به محض برخورد با مطلبى كه به دعاى رسول خدا مختصّ علىّ شده و كرامتى كه نزد خدا بدست آورده همه را انكار مىكنند ولى همان مطالب را در بارهء ديگر صحابه مىپذيرند ، چه چيزى علىّ را از ديگر صحابه ممنوع ساخته ؟ !