الاحتجاج - ترجمه جعفری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٦٢٧ - مقدارى از فرمايشات امام زمان عليه السّلام در مورد مسائل فقهى و غير آن در توقيعاتى كه توسّط نوّاب چهارگانه و غير ايشان از او صادر شده

و پرسيد : يكى از برادران شيعهء ما زمين حاصلخيز تازه اى دارد كه آن در كنار زمين مخروبه اى است كه سلطان را در آن بهره و نصيبى است و كارگران آن برادرمان در حدود و اطراف آن زراعت مىكنند ولى مورد اذيّت و آزار عمّال سلطان واقع شده و آنان متعرّض تمام در آمد آن زمين شده‌اند ، و آن زمين به جهت خراب بودن هيچ قيمت و بهايى ندارد ، و حدود بيست سال است كه زمين بائر مىباشد ، و سلطان مانع از فروش يا اجارهء آن زمينها مىشود زيرا گفته شده كه اين قسمت از اين زمين حاصلخيز پيش از اين از مورد وقفى قبض شده كه براى سلطان بوده بهمين خاطر خريد و فروش تنها بايد با سلطان انجام شود و آن راه درست است ، و اين قانون را تنها براى حفظ و نگهدارى و مصلحت و آبادانى زمين خودش وضع نموده ، چون زمين بائر و موات سلطان به بركت و فضل آب زمين حاصلخيز رونق مىگيرد ، و طمع اولياى سلطان از آن بريده مىشود ، و اگر اين عمل جايز نيست هر عملى كه بفرماييد به خواست خداى تعالى همان كنيم ؟
آن حضرت عليه السّلام جواب فرمود : بيع زمين حاصلخيز جايز نيست مگر از صاحب و مالك اصلى آن يا به فرمان يا رضايت او روا مىباشد .
و پرسيد : مردى كه زنى را خارج از رحم به حلَّيّت خود درآورده و حذر مىكرده تا