الاحتجاج - ترجمه جعفری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٦٢٥ - مقدارى از فرمايشات امام زمان عليه السّلام در مورد مسائل فقهى و غير آن در توقيعاتى كه توسّط نوّاب چهارگانه و غير ايشان از او صادر شده

* ( بسم الله الرّحمن الرّحيم ) * سپس سورهء حمد را آغاز كن .
آن فقيهى [١] كه هيچ ترديدى در علم او نيست گويد : دين براى محمّد است و هدايت از آن أمير المؤمنين ، زيرا هدايت براى او و در نسل او تا روز قيامت باقى است ، پس هر كه اين گونه باشد از جملهء هدايت يافته گان است ، و هر كه شكّ كند دين ندارد ، و پناه بر خدا از گمراهى پس از هدايت ! .
و پرسيد : وقتى از قنوت نماز فارغ مىشويم جايز است كه دست خود بر صورت و سينهء خود بكشيم ، و اين به جهتى حديثى است كه نقل است : « بتحقيق خداوند عزّ و جلّ گرامىتر از آن است كه دستان بنده اش را خالى بازگرداند بلكه پر از رحمت خود نمايد » يا جايز نيست ؟ زيرا برخى از أصحاب معتقدند كه آن عملى در نماز است .
جواب فرمود : بازگرداندن دستان بر سر و صورت در نماز فريضه جايز نيست ، و آن چيز كه بايد بدان عمل نمود وقتى دست خود را در قنوت نماز فريضه بالا مىبرد و از دعا فارغ مىشود بايد كه كف دو دست خود را به كندى بر سينه برابر روى گذارد و تكبير

[١] « فقيه » در اينجا حضرت صاحب الزّمان عليه السّلام مىباشد و گوينده حميرى است .