الاحتجاج - ترجمه جعفری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٦٢٢ - مقدارى از فرمايشات امام زمان عليه السّلام در مورد مسائل فقهى و غير آن در توقيعاتى كه توسّط نوّاب چهارگانه و غير ايشان از او صادر شده

مىآيد كه چند ماهى از منزلش بيرون است و متعه نمىكند و نفس او نيز به اين كار تحريك نمىشود ، ولى مىبيند رعايت اين كار او را در ديدهء ديگر همراهان ( شيعهء ) او - از برادر و فرزند گرفته تا غلام و وكيل و ديگران - سبك ساخته است ، ولى با اين حال او ميل دارد از سر محبّتى كه به همسرش دارد و صيانت او و نفس خود بر همان عهد باقى بماند ، نه براى تحريم متعه كه خداوند را بدان معتقد است ، با اين اوصاف آيا در اين ترك و كناره گيرى گناهى متوجّه او خواهد بود يا نه ؟
جواب : براى او مستحبّ است كه خداى تعالى را با انجام متعه اطاعت كند تا عهد و حلف در معصيت از او زايل شود ؛ هر چند براى يك مرتبه .
٣٥٦ - و در نامهء ديگر محمّد بن عبد الله حميرىّ به صاحب الزّمان عليه السّلام از جواب پرسشهايى كه از آن حضرت در بارهء آنها نموده بود ، در سال سيصد و هفت .
از محرمى پرسيده بود كه آيا جايز است كه ازار خود را از پشت محكم كرده و بصورت طولى به گردنش اندازد ، و دو طرف آن را از سمت ران به بالا كشيده و در كمر جمع كرده و آن را ببندد ، و دو طرف ديگر آن را از ميان دو پايش خارج ساخته و به طرف ران بالا ببرد ، و دو طرف آن را به سمت مفصل ران محكم كند ، و آن مشابه شلوار همه اعضا را