الاحتجاج - ترجمه جعفری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٦٢١ - مقدارى از فرمايشات امام زمان عليه السّلام در مورد مسائل فقهى و غير آن در توقيعاتى كه توسّط نوّاب چهارگانه و غير ايشان از او صادر شده

ورع و پرهيزى از اخذ مال خود ندارد ، گاهى به روستايى كه در آن است وارد شدم ، يا داخل منزلش شدم و غذايش آماده بود و مرا بدان دعوت مىكند و اگر از غذايش نخورم بخاطر آن با من دشمنى كرده و گويد : فلانى خوردن غذاى ما را حلال نمىشمارد ، با اين حال آيا من ميتوانم غذاى او را بخورم و بعد مقدارى صدقه بدهم ؟ و مقدار آن صدقه چقدر است ؟ و اگر اين وكيل هديه اى به ديگرى بدهد و من حاضر شوم و مرا دعوت كند تا قسمتى از آن را بردارم ، و من نيك مىدانم كه آن وكيل هيچ پرهيز و ورعى از اخذ اموالى كه در دستش مىباشد ندارد ، چه كنم اگر قسمتى از آن را برداشتم ؟
جواب : اگر براى اين مرد درآمدى جز آنچه از امور وقف در دست او مىباشد دارد ، پس از خوراكش بخور و برّ و احسانش را بپذير ، در غير اين صورت ؛ نه ( جايز نيست ) .
و [ سؤال : ] از مردى كه حقّ مىگويد و معتقد به متعه است ، و قائل به رجعت مىباشد ، جز آنكه او همسرى دارد كه در تمام امور او سازگار و موافق است ، و آن مرد با همسرش عهد بسته كه با داشتن او ازدواج نكند ، و نه متعه كند ، و كنيز هم اختيار ننمايد ، و به اين عهد حدود نوزده سال عمل نموده و به گفتهء خود وفا نموده ، ولى گاهى پيش