الاحتجاج - ترجمه جعفری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٢١٠ - احتجاج امام صادق عليه السّلام در انواع علوم دينى بر گروههايى زياد با مذاهب و عقائد مختلف

اين پر از آفات است و طبقات شهوات ، تا بندگان خود را در آن به طاعت بيازمايد ، پس سراى عمل را سراى جزا و ثواب قرار نداد .
پرسيد : آيا از حكمت اوست كه براى خود دشمنى قرار دهد با اينكه پيش از آن دشمنى نداشت ، ابليس را - بنا به گفتهء تو - آفريد و بر بندگان خود مسلَّط نمود تا ايشان را به خلاف عادت او بخواند ، و به معصيت امر كند ، و به اين دشمن - به اعتقاد تو - قوّت و قدرت دهد كه با حيله به قلب اينان رسوخ نموده و همه را پس از وسوسه دستخوش ترديد در خدايشان كند ، و در دينشان دچار اشتباه سازد ، و آنقدر از معرفتشان بكاهد تا در آخر گروهى منكر ربوبيّت او شده و ديگرى را پرستش كنند ، چرا دشمنش را بر بندگان خود مسلَّط ساخت و راه اغوايشان را بر او باز نگه داشت ؟
فرمود : اين دشمنى كه نام بردى نه دشمنىاش زيان رساند و نه دوستىاش فايده بخشد ، و دشمنى او از ملك خداوند هيچ نكاهد و دوستىاش در آن نيفزايد ، و تنها بايد مراقب دشمنى قدرتمند بود كه در سود و زيان مؤثّر باشد ، اگر به كشورى حمله كند آن را بگيرد و حكومت پادشاهى را نابود نمايد . امّا ابليس بنده اى است كه او را خلق فرمود تا عبادتش نموده و به يگانگى بخواند ، و خود هنگام خلق او نيك مىدانست كه او كيست