آن طوری که راه نمای من گفت، ایرانیان به جای پیشروی به صورت گروه های بزرگ، اکثراً در گروه هایی دوتایی و یا سه تایی سوار بر قایق های کوچک از نیزارها پیش رفتند تا آن که موفق شدند به مواضع عراق دست یابند. آن طوری که گفته می شود، آن ها بمب های ناپالم را در این خندق ها با کمک مردان قورباغه ای خنثی کردند و سپس بر روی یک هزار سرباز عراقی که از پاسگاه ها محافظت می کردند، آتش گشودند و به هنگام آغاز این حمله، اکثر سربازان عراقی موفق به فرار شدند."

نیوزویک سپس از قول خبرنگار خود به تهران و آثار جنگ شهرها پرداخته است: «علی رغم حملات هوایی اخیر عراق، تهران به صورت یک شهر بمباران شده به نظر نمی رسد و چنین احساسی در تهران وجود ندارد؛ زندگی در تهران به طرز قابل توجهی طبیعی به نظر می رسد. در یک بازدید که بدون همراه صورت گرفت، متوجه شدم که در سوپرمارکت ها به حدکافی تخم مرغ، گوشت، نان، شیر و پودر رخت شویی برای عرضه به مردم وجود دارد و حداقل در ظاهر چنین به نظر می رسد که وضع اقتصاد ایران رو به بهبود است.

در مورد بهای کالاها ناراحتی ابراز می شود، ولی تورم از حدی که قابل کنترل نباشد، خیلی فاصله دارد. یک دیپلمات مقیم تهران در این رابطه اظهار داشت بسیار تعجب آور است که آن ها می توانند هم زمان هم به جنگ و هم به گردش امور اقتصاد خود ادامه دهند.

چنین به نظر می رسد که رژیم سیاست های سرکوب گرانة خود را تخفیف داده است؛ جوخه های اخلاق [گشت منکرات] مربوط به پاسداران انقلاب که در خیابان ها در تردد هستند، دیگر سعی ندارند کلیة زن ها را مجبور سازند تمامی تارهای موی خود را بپوشانند و مانع هرگونه آرایش کردن زن ها شوند. انتقاد از رژیم به طرز شگفت آوری در اماکن عمومی به صورت صادقانه به عمل می آید ... در سراسر تهران می توان پاسداران انقلابی اخمو و بسیجی های مسلسل به دست را مشاهده کرد. آن ها از همه چیز، از وزارت خانة خودشان [وزارت سپاه پاسداران] در میدان فردوسی گرفته تا یک محوطة اسرارآمیز در نزدیکی دانشگاه تهران - که حتی پیاده روهای اطراف دیوار آن را طناب کشی کرده اند - پاسداری می کنند. در سفارت خانة سابق امریکا در تهران، بر روی دیوار، یک پاسدار انقلابی مسلح مستقر می باشد. درهای سفارت با صفحات ضخیم فولادی پوشانیده شده و بر روی دیوارهای سفارت سخنانی که توسط آیت الله خمینی ایراد شده است، به تازگی نوشته شده است.»[١]

[١] ١٨. خبرگزاری جمهوری اسلامی، نشریة"گزارش های ویژه"، شمارة ١١٣ (٢٠/٤/١٣٦٤)، صص ٧ تا ١١.