دربارة تحرکات نظامی ایران و عملیاتی که در پیش دارد، مجله عربی زبان "الوطن العربی" چاپ پاریس، با قید "احتمال" پیش بینی کرد: «ایران ممکن است در حال بررسی پیاده کردن نیرو در کویت به منظور تصرف دو جزیرة استراتژیک در بخش شمالی خلیج (جزایر وربه و بوبیان که همجوار فاو است) باشد.» این مجله سپس توصیه کرده است: «به نفع کویت خواهد بود که به منظور خنثی کردن هرگونه حملة ایران، به عراق اجازه دست رسی به این جزیره را بدهد.»[١]

٨٦

"ریموند بار" نخست وزیر اسبق فرانسه، در مصاحبه ای با نشریه "سیاست بین المللی" چاپ پاریس، در پاسخ به این پرسش که "چه کسی مسئول جنگ خلیج می باشد"؟ گفته است: «این عراق است که به ایران حمله نموده و فکر نمی کنم که این تصمیم عاقلانه بوده باشد.» از وی سؤال شده: «با این حال، شما فکر می کنید که دنیای غرب حق دارد که از رژیم بغداد حمایت کند؟» ریموندبار: «کاملاً، زیرا پیروزی به رژیم خمینی آن چنان پرستیژی خواهد داد که می تواند انقلاب فرهنگی خود را صادر نموده و کشورهای خلیج را متزلزل نماید.» پرسش دیگر اینکه صرف نظر از جنبه منفی خمینیسم، شما فکر نمی کنید که به نفع دنیای غرب خواهد بود که روابطش با ایران را حفظ نموده و اهرم هایی را در آن جا داشته باشد؟ ریموندبار: «من با این عقیده موافقم. هرگز نباید یک کشور را به دست شیطان هایش رها نموده و آن را در انزوا و خارج از میدان روابط دیپلماتیک و اقتصادی قرار داد به خصوص هنگامی که این کشور در منطقه ای قرار دارد که "به حساب" آورده می شود.»

وی سپس بنیادگرایی شیعه را خطر اصلی در منطقه خلیج فارس معرفی کرده و افزوده است: «روسیه همچون امریکا سعی دارد در این منطقه نفوذ داشته باشد و هر یک از دو ابرقدرت می توانند روی کشورهای دوست حساب نمایند، اما روسیه طی سال های اخیر طرز برخورد کاملاً محتاطی را اتخاذ نموده است.»[٢]

دربارة رفتار سیاسی فرانسه با ایران و عراق، یک روزنامه نگار فرانسوی نیز گفته است: «فرانسه نمی خواهد ایران سقوط کند؛ ایران کشور مهمی در خاورمیانه است و پاریس امیدوار است که توازن قوا میان ایران و عراق را ادامه داده و در عین حال روابط خود با تهران را بهبود بخشد. بهبود روابط با ایران، هدف دیپلماتیک مشکلی برای فرانسه خواهد بود زیرا پاریس امیدوار است در همان حال از توسعه انقلاب اسلامی امام خمینی جلوگیری نماید.»[٣]

٨٧

در خصوص اوضاع اقتصادی عراق، هفته نامه انگلیسی "اکونومیست" نوشته است: «تحمل سنگین بار جنگ، عراق را از پای افکنده است در حالی که هیچ نشانه ای از پایان این جنگ - که تمامی ذخیره نقدی آن کشور را از بین برده است - مشهود نیست، بغداد تلاش

[١] ٨. مأخذ ٣، مجله "الوطن العربی"، چاپ پاریس، ص ٣٩.

[٢] ٩. مأخذ ٣، نشریه "سیاست بین المللی"، چاپ پاریس، صص ١٤٦ و ١٤٧.

[٣] ١٠. مأخذ ٤، روزنامه "آساهی شیمبون"، ص ١٤٤.