«ساعت یازده بود که دیگر آتشش را خیلی زیاد کرد. مینی کاتیوشاهای بیش تری را در نزدیک ما مستقر کرد. چهار پنج دستگاه تانک دیگر آورد به منطقه و خمپاره ١٢٠، ٦٠ و ٨١ را زیر پای مان مستقر کرد. از طرف یال ١٦٧٢ نگاه کردم حدود دو گروهان تکاور به صورت سازمان داده شده در حال پیشروی بودند. به سایر جاها دقت نداشتم. آن ها به صورت نعل اسبی ما را در محاصره گرفته و قصد تکمیل کردن این محاصره را داشتند. به برادر فدا گفتم: "برادر فدا، دیگه کسی نیست، هیچ کس نیست؛ ما شش تا نیروییم، بروم بزنم شان عقب؟" برادر فدا گفت: "نه دیگه." بعد یک عده تیراندازی می کردند و یک عده می آمدند عقب و به همین ترتیب ارتفاع را ما تخلیه کردیم.»

بدین ترتیب، در ساعت١١:٣٠ صبح به نحوی که شرح آن گذشت، برادران بسیج و سپاه پس از بی نتیجه یافتن مقاومت و شهادت بقیة نفرات، آخرین هدف تصرف شده (ارتفاع ١٩٣١) را تخلیه کردند و به عقب بازگشتند.[١]

٤٣٤

امروز صدام حسین در جمع هیئتی که با عنوان "انجمن معلمان کویت" به عراق رفته اند، در سخنانی به تشریح اهمیّت ملی گرایی و قومیت عرب و رابطة این دو با هم، پرداخت و کوشید هویت و منافع کویت را در این قالب در دشمنی با ایران و ایرانی تعریف کند. صدام با تأکید بر عرب گرایی افراطی، کینه توزی علیه ایران را محوری در اجرای وظیفة عربیِ کویتی ها دانست و آنان را به اخراج ایرانیان تشویق کرد.

به گزارش صوت الجماهیر، صدام در این ملاقات گفته است:

«من به عنوان یک عرب از آنچه که از شما شنیدم، خوش حال هستم و این اندیشة ناب عربی که ناشی از افتخار به کویت برادر، سرزمین، ملّت و رئیس آن می باشد، با افتخار عربی جدایی ناپذیر است و این خود قومیت حقیقتی را بر خلاف آنچه که برخی از شعوبی ها می گفتند قومیت با ملی گرایی تضاد دارد، تشکیل می دهد و در عین حال عده ای از آن ها گفته اند قومیت با دین تضاد دارد. قومیت براساس آنچه از زبان شما رانده شد و یا در مطبوعات شما می خوانیم و یا این که از زبان برادر "شیخ جابر" و سایر مسئولین می شنویم، آشکار شده که به معنای ملی گرایی عمیق است. ملی گرایی عمیق در میهن عرب به معنای "قومیت" و قومیت در عمل از ملی گرایی عمیق سرچشمه می گیرد.

امروز در کویت کسی که به طور مطلق به کویت اعلام وفاداری کند، حتماً باید به عربیّت آن استناد و تکیه نماید و کسی که به طور مطلق به کویت اعلام وفاداری نکند، حتماً پی آمد آن، حالت غیرعربی خواهد بود و این امر چه در اندیشه و یا خصوصیات دیگر منعکس می شود و چون حالت ضد عربیت نه تنها نژادی است همانند این که عربیت حالت نژادی نیست، امکان دارد برخی از اعراب از نظر نژادی به عربیت خیانت کنند ولی در هر حال

[١] ٨. مأخذ ٢، صص ٧١ و ٧٢.