«ایرانی ها امیدوار هستند که طولانی تر شدن جنگ موجب افزایش بروز ناآرامی در درون ارتش عراق شود. ارتش عراق تنها نیروی مؤثری است که قادر به سرنگون ساختن صدام حسین - که پایگاه قدرت آن یعنی حزب بعث تنها یک صد هزار عضو دارد - می باشد، اما علی رغم اعدام فرماندهان ناموفق، شواهد چندانی (اگر نگوییم هیچ شواهدی) در مورد این که یک چنین چیزی ممکن است به وقوع بپیوندد، وجود ندارد.

رژیم صدام حسین با تمام بی رحمی های خود، موفق شده است که خود را به طور اعجاب انگیزی با واقعیت های سیاسی مردم خود وفق دهد. در میان وزاری عالی رتبة مورد انتخاب وی، هم از افراد مسیحی و هم از افراد کرد دیده می شوند. میلیون ها دلار صرف عمران و آبادانی در مناطق شیعه نشین جنوب عراق شده است و در بصره نیز یک پوستر در همه جا به چشم می خورد: تصویری از صدام حسین در حالی که به حالت احترام در مقابل درب طلایی یک مسجد ایستاده است. با وجود طولانی بودن جنگ، صدام از صرف یک میلیون دینار جهت کشیدن ورقه های طلا بر روی گنبد مساجد عراق [احتمالاً منظور عتبات متبرکة عراق است] خودداری نکرده است.

در خیابان ها آثار شاخصی از نارضایتی دیده نمی شود. در شهر بصره که بیش از بقیه به خطوط مقدم جبهه نزدیک بوده و در جریان گلوله باران های ایران در طول پنج سال گذشته متحمل حداقل شش صد قربانی شده، مغازه ها به فعالیت های معمولی خود ادامه داده و انبوه اتومبیل ها در مرکز شهر به چشم می خورد. زندگی در این شهر برای خارجی ها تفاوت قابل درکی دارد و هتل "شرایتون" محل اقامت آن ها با کیسه های شنی احاطه شده است. از لحاظ اقتصادی، جنگ آثار گسترده ای را برای عراق به دنبال داشته اما ویران کننده نیست.

عراق قادر بوده است که با بهره گیری از کمک سی میلیارد دلاری عربستان سعودی و دیگر کشورهای حوزة خلیج فارس و همچنین موافقت شرکت های غربی با تمدید مهلت پرداخت بدهی های عراق، هنوز به ساختن جاده ها، فاضلاب آب ها و مراکز ذخیرة آب و همچنین بیمارستان و فرودگاه ادامه داده و خطوط راه آهن خود را گسترش دهد. همسایگان نگران عراق، این کشور را از هر لحاظ تأمین کرده و ستون هایی از کامیون های مملو از تجهیزات تازه و کالاهای مختلف را روانه جاده های این کشور کرده اند.»

در مقالة گاردین همچنین دربارة عملیات محدود اما مداوم ایران آمده است:

«اگرچه صحبت کردن از موفقیت عمدة ایران در مناطق کوهستانی بخش شمالی جبهه، ممکن است صحت نداشته باشد اما در این تردیدی نیست که تاکتیک های ایران مبتنی بر ناخنک زدن به اراضی محدود در طول تقریباً تمامی خطوط ٧٥٠ مایلی جبهه باعث شده است که عراق در رابطه با تعیین مراکز تجمع نیروهای ایرانی دچار اشکال شده و نتواند تشخیص بدهد که حملة بعدی در کدام منطقه خواهد بود.