روزشمار جنگ ایران و عراق - مرکز اسناد و تحقیقات سپاه - الصفحة ٢٣٣ - روزشمار جنگ سه شنبه /٤ تیر ١٣٦٤ /٦ شوال ١٤٠٥ /٢٥ ژوئن ١٩٨٥
گلوله ای به نارنجک همراه پاسداران و انفجار آن، یک شهید و سه مجروح در پی داشت.[١]
در قزوین به یک قطار باربری عده ای ناشناس حمله کردند. این عده پس از به رگبار بستن قطار، سریعاً متواری شدند.[٢]
در تهران نیز شاخة اکثریت سازمان چریک های فدایی خلق در یکی از خیابان های شمالی شهر علیه جنگ و انقلاب اسلامی اعلامیه پخش کردند که در آن آمده است: «برای پایان دادن به جنگ و ویرانی، برای پایان دادن به گرانی و بی کاری، برای پایان دادن به شکنجه و اعدام، برای پایان دادن به کشتار مردم کردستان، برای پایان دادن به توهین و تحقیر زنان، برای رسیدن به صلح، استقلال، آزادی و عدالت اجتماعی متحد شویم و علیه ارتجاع حاکم مبارزه کنیم.»[٣]
١١٦
آقای هاشمی رفسنجانی در یک مصاحبه مطبوعاتی با اشاره به مسائلی که در مورد تشکیل یک دادگاه برای خاتمة جنگ (حول پیام اخیر وی به کشورها از طریق سفیران و کارداران) مطرح می شود، مجدداً نظر جمهوری اسلامی ایران را در این باره توضیح داد. وی تأکید کرد: «ما نمی پذیریم که دادگاه برای مشخص کردن متجاوز جلسه تشکیل دهد و اگر بخواهد تشکیل شود، اول باید بپذیرد که آغازگر جنگ، رژیم عراق بوده است و بعد بیاید روی مسئلة کیفر متجاوز نتیجه گیری کند و اگر دادگاه مورد قبول ما تشکیل شود و اعضای دادگاه نیز با مشورت ما انتخاب شوند، ما در مورد کیفر متجاوز به این دادگاه دیکته نمی کنیم.» رئیس مجلس در ادامة این گفت وگو در پاسخ به پرسشی دربارة نقش دیپلماسی در خاتمه دادن به جنگ، گفت: «از طریق دیپلماسی صرف نمی توان به نتیجه ای رسید چرا که دیپلماسی مؤثر امروز در اختیار دوستان ما نیست و معلوم است که هیچ متجاوزی از طریق دیپلماسی به کیفر جنایت خود تن در نمی دهد. اما اگر حرکت نظامی قوی در جبهه انجام شود، ممکن است این دیپلماسی مؤثر باشد و اگر فشار جدی در جبهه ها نباشد، دشمنان انقلاب دست از رژیم صدام برنمی دارند اما اگر فشار جدی وارد شود و آن ها ببینند که اگر مقاومت ادامه داشته باشد آثار بدتری گریبان گیر آن ها خواهد شد، می توان امیدوار بود که به این مسئله تن دهند.»[٤]
١١٧
آقای هاشمی رفسنجانی پس از بازگشت از سفر لیبی و سوریه، در یک مصاحبة مطبوعاتی داخلی شرکت کرد و نتایج سفر خود به این دو کشور را برخلاف تحلیل های رسانه های بیگانه، ثمربخش خواند و افزود: «ما موفق شدیم برنامه های اجرایی خوبی با دو کشور دوست - لیبی و سوریه - تنظیم کنیم که امکانات سه کشور بتواند در جنگ تحمیلی بیش تر مؤثر شود.»[٥]
[١] ٨. سند شماره ١٤١٨٨٩ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: اسناد سیاسی، ٤/٤/١٣٦٦، ص٩.
[٢] ٩. سند شمارة ٠٧٤٥٤٥ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: روابط عمومی دفتر فرماندهی منطقة ٢، ٨/٤/١٣٦٤.
[٣] ١٠. خبرگزاری جمهوری اسلامی، نشریة "گزارش های ویژه"، شمارة ٩٨ (٥/٤/١٣٦٤)، ص٤.
[٤] ١١. روزنامة اطلاعات، ٥/٤/١٣٦٤، ص٣.
[٥] ١٢. همان.