در رفتار سیاسی ایران در عرصة بین المللی، جست وجو و بازگو کردند که برای غلبه بر انزوای نسبی موجود طراحی شده بود و نوعی آشتی ایران با هنجارهای بین المللی و مسئولیت پذیری در خانوادة جهانی را نشان می داد. به خصوص مباحث مربوط به بهبود روابط با کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس - که به نوعی عقبة سیاسی و تدارکاتی عراق محسوب شدند - بسیار عام و رایج بود. شروع چنین مباحثی مربوط بود به سفر "سعودالفیصل" وزیر خارجة عربستان که در اردیبهشت همان سال (قبل از مقطع زمانی کتاب حاضر) انجام شد. هرچند نوعی بدبینی چاشنی این تفاسیر می شد، به این معنا که چه بسا این گونه تلاش ها صرفاً در رقابت با دیپلماسی فعال عراق و راهی برای غلبه بر محاصرة تسلیحاتی و جهت تأمین نیازهای ادامة جنگ با عراق، باشد. به خصوص برخی اظهارات داخلی همچون اظهارات وزیر سپاه، به این تلقی دامن زد. برگزاری انتخابات چهارمین دورة ریاست جمهوری، از موضوعات مهم داخلی بود که هرچند رقابت چندانی میان نامزدها نبود، اما به دلیل تحرکات ایذایی منافقین (عناصر مجاهدین خلق) و دیگر گروه های محارب علیه انتخابات - که با انفجارهای بی اهمیت و پخش اعلامیه هایی علیه جنگ و انتخابات توأم بود - در مردم انگیزة شرکت در انتخابات تقویت می شد. از سوی دیگر، در آستانة انتخابات، عراق با حمله به جزیرة خارک، در واقع به مهم ترین رکن اقتصادی ایران هجوم برد. حملة هوایی عراق به خارک البته امیدواری بسیاری در دشمنان ایران ایجاد کرد که "صدور نفت ایران متوقف شده و حیات اقتصادی ایران در مخاطرة جدی قرار گرفته است، بنابراین ایران توانایی ادامة جنگ را به زودی از دست خواهد داد و به صلحی که فرمول آن را دشمن می نویسد، تسلیم خواهد شد." اما مشخص گردید که خسارات وارده هرچند سنگین بوده است اما بعضی اسکله ها هنوز قابل بهره برداری است و اسکله های آسیب دیده نیز ترمیم پذیر می باشد.

موضوع صلح و پایان جنگ نیز در این دوره همچنان اهرم فشار شدیدی بود که بر جمهوری اسلامی وارد می گردید. بسیاری از شخصیت ها و سران دولت ها، مجامع منطقه ای و بین المللی و به خصوص دست اندرکاران رسانه های گروهی و تبلیغات جهانی مصرانه موضوع پایان جنگ را با مضمون هایی حاوی سرزنش ایران و تأیید عراق، مطرح می کردند. در مقابل، ایران یک گام در روشن تر کردن مواضع خویش برداشت و شرط محاکمة متجاوز را به جای برکناری صدام، صراحتاً اعلام کرد.

اما در عرصة عملیات زمینی - که در این دوره نیز همچنان مهم ترین محورهای حرکت جمهوری اسلامی در امر جنگ است - تدارک و آماده سازی مقدمات اجرای عملیات بزرگ در فاو، پی گیری می شد و هم زمان با آن، طراحی و اجرای عملیات های محدود پی در پی از جمله چند عملیات موسوم به "قدس" به همت رزمندگان سپاه و دو مرحله از عملیات قادر