تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٧٨ - شرح آيات

[٤٨] «اللَّهُ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّياحَ فَتُثِيرُ سَحاباً فَيَبْسُطُهُ فِي السَّماءِ كَيْفَ يَشاءُ- خداست كه بادها را مى‌فرستد تا ابرها را بر انگيزد، و چنان كه خواهد بر آسمان بگسترد.» خداوند بادها را مى‌فرستد، بادها ابرها را متراكم مى‌سازند گاه بر هم انباشته مى‌شوند و گاه در آسمان گسترده مى‌شوند و بر هر كس از بندگانش كه بخواهد باران مى‌بارد.

/ ٩٥ «وَ يَجْعَلُهُ كِسَفاً- و آن را پاره پاره مى‌كند.» مراد آن است كه به صورت قطعاتى در آسمان به جنبش مى‌آيند.

«فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلالِهِ‌- و بينى كه باران از خلال ابرها بيرون مى‌آيد.» گويى ابرهاى آبستن بار خود بر زمين مى‌نهند.

اگر حركت بادها و فشار آنها بر ابرها نباشد و اگر تراكم ابرها و حركت آنها در اثر وزش هواى سرد نباشد باران نخواهد بود.

سپس پروردگار عالم از حركت و دگرگونى ابرها در فضا به حالات مختلف قلب انسان در زمين مى‌پردازد. كه انتظار باران مى‌كشد و چون باران مى‌بارد شادمان مى‌شود.

«إِذا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ‌- و چون باران را به هر كه خواهد از بندگانش برساند شادمان شوند.» زيرا باران بشارت راحت و رفاه و ثروت مى‌دهد.

[٤٩] «وَ إِنْ كانُوا مِنْ قَبْلِ أَنْ يُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ مِنْ قَبْلِهِ لَمُبْلِسِينَ‌- اگر چه پيش از آن كه باران بر آنها ببارد نوميد بوده‌اند.» اگر باران دير كند و زمانش بگذرد و نبارد انسان نوميد مى‌شود، آيا انسان نمى‌داند آن كس كه آسمانها و زمين را به رحمت خود آفريده است او را ترك نخواهد كرد؟ ولى بشر عادت اوست كه در چنين مواقعى/ ٩٦ توكل را از دست بنهد و اميد به آينده را از دست بدهد.