تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٧٥ - شرح آيات

فرزندان را عنايت كند در عين اين كه از خدا مى‌خواستند كه آنها را پيشواى پرهيزگاران قرار دهد. «اى پروردگار ما! از همسران و فرزندانمان دلهاى ما را شاد دار و ما را پيشواى پرهيزگاران گردان». [١٧] اين رفتار تكامل يافته رهبرى است كه بايد الگوى ديگران قرار گيرد. رفتار پيامبران بزرگ و اوصياء آنان و اولياء خدا در طول تاريخ چنين بوده است.

زندگى پسنديده و داراى فضيلت همان زندگى است كه اين آيه به ما تعليم مى‌دهد «در آنچه خدايت ارزانى داشته سراى آخرت را بجوى و بهره خويش از دنيا فراموش مكن». [١٨] رهبر دينى نبايد به حساب آخرت دنيا را از ياد ببرد و مردم را به آن تبليغ كند، زيرا در اين صورت كسى از او متابعت نخواهد كرد. كه تمتع از دنيا چون توجه به آخرت از چيزهايى است كه عقل بشرى به آن اقرار دارد.

پس انگيزه‌اى براى در رنج افكندن خود نيست به چند سبب از جمله

اولا: ازدواج آن حضرت با زينب از سوى خدا بر او واجب شده بود.

/ ٣٤٣ «ما كانَ عَلَى النَّبِيِّ مِنْ حَرَجٍ فِيما فَرَضَ اللَّهُ لَهُ‌- بر پيامبر در انجام دادن آنچه خدا بر او مقرر كرده است حرجى نيست.» ثانيا: تمتع به دنيا در كنار كوشش براى آخرت چيزى نيست كه براى پيامبران به تازگى مقرر شده باشد، بلكه آن سنتى است كه زندگى بر آن جارى شده.

«سُنَّةَ اللَّهِ فِي الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ‌- هم چنان كه خدا براى پيامبران پيشين نيز چنين سنتى نهاده است.» ثالثا: ما مؤمنان بايد معتقد باشيم كه اوامر خدا از روى حكمت و دقت است و اين ما را به تسليم در براى قضاى الهى وا مى‌دارد. بر پيامبر هم واجب است كه به هر چه خدا به آن فرمان داده خاضع باشد.