تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦٤ - شرح آيات

/ ٣٢٨ در غاية المرام حديث را از عبد اللَّه بن حنبل به سه طريق از ام سلمه روايت كرده، همچنين از تفسير ثعلبى.

و در همان جا ابن مردويه و خطيب از ابو سعيد الخدرى روايت كرده‌اند كه گفت: آن روز نوبت ام سلمه ام المؤمنين بود. جبرييل بر رسول اللَّه (ص) نازل شد و آيه‌ «إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ ... الخ» را آورد. پس رسول اللَّه حسن و حسين و فاطمه و على را فرا خواند و به خود چسباند. و جامه‌اى بر روى آنها كشيد و ام سلمه در كنار در بود. سپس گفت: «خدايا اينها هستند اهل بيت من كه رجس و پليدى از آنها زدوده‌اى و آنها را آن سان كه بايد پاكيزه ساخته‌اى». ام سلمه گويد: من پرسيدم اى پيامبر خدا، من هم با آنها هستم؟ رسول اللَّه (ص) گفت: نه تو همان جا كه هستى باش.

و در همان جا از مسلم در صحيح خود به اسناد او از يزيد بن حيان از زيد بن ارقم روايت شده كه رسول خدا (ص) گفت

«من دو چيز را در ميان شما مى‌گذارم و مى‌روم. يكى كتاب خداست كه ريسمان خداست و هر كس از آن پيروى كند بر طريق هدايت است و هر كس آن را ترك گويد در وادى ضلالت».

پس گفتيم: زنانش از اهل بيت او هستند؟ گفت

«نه، به خدا سوگند نه، كه زن مدتى كم يا زياد با مرد است سپس طلاقش مى‌دهد و او به ميان خانواده و قوم خود باز مى‌گردد. اهل بيت او اصل او عصبه اوست كه بعد از او صدقه بر آنها حرام است».

روايات ديگرى در كتب ديگرى است از جمله در صحاح، به گونه‌اى كه به حد تواتر رسيده‌اند كه كس تكذيب آنها نتواند. همچنين احاديثى است كه آن آيات را بخصوص اين آيه كريمه را تفسير مى‌كنند.

/ ٣٢٩ افزون از اين روايات در خلال تحقيقات تاريخى خود در مى‌يابيم كه اهل بيت (ع) و بويژه فاطمه زهرا (س) و ائمه معصومين (ع) داراى موقعيتى ويژه بودند. به گونه‌اى كه هيچ مورخ و مصنفى نمى‌تواند آن را منكر شود. آنها اسلام مجسم بودند،