تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٢٤ - لقمان حكيم الهى

/ ١٥٢ «از گناهان كوچك حذر كنيد كه آنها را بازخواست كننده‌اى است.

مبادا يكى از شما بگويد: گناه مى‌كنم و سپس استغفار مى‌كنم كه خداى تعالى مى‌فرمايد اگر گناه تو به خردى يك دانه خردل باشد به حساب مى‌آيد». [١٣] [١٧] «يا بُنَيَّ أَقِمِ الصَّلاةَ- اى پسرك من نماز بگزار،» زيرا نماز زكات اعمال است هر گاه با شروط آن را به جاى آورده شود. در حديث آمده است كه نماز همانند نهرى است كه انسان در هر روز پنج بار در آن شستشو كند. در اين صورت بر تن او چركى باقى نخواهد ماند اگر انسان بخواهد معرفت به خدا و ايمان به او را در خود رشد دهد، چاره‌اى ندارد مگر آن كه وضو را كامل بگيرد و به خشوع نماز بخواند. از اين رو حضرت رسول مى‌فرمود

«روشنى چشم من در نماز است». [١٤] و امام على (ع) گفت

«نماز هر پرهيزگارى را به خدا نزديكتر مى‌كند».

نماز علاوه بر بعد عبادى و روحانى آن، بعد ديگرى هم دارد كه جز به آن به كمال نرسد و آن بعد اجتماعى آن است كه عبارت است از شهادت بر يك واقعيت قائم.

«وَ أْمُرْ بِالْمَعْرُوفِ وَ انْهَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ اصْبِرْ عَلى‌ ما أَصابَكَ‌- و امر به معروف و نهى از منكر كن و بر هر چه به تو رسد صبر كن.» برپاى داشتن نماز هم مانند امر به معروف و نهى از منكر است، كه نياز به شكيبايى دارد، زيرا راه آن راهى است دشوار. و در حديث آمده است كه بهشت پيچيده در مكاره است همان گونه آتش پيچيده در شهوات است.

/ ١٥٣ ولى ترك اين واجبات به عواقب ناگوارى منجر مى‌شود. كه خطرهاى بزرگ آن با خطرهايى كه به جاى آوردنشان ممكن است در بر داشته باشد قابل مقايسه‌