مى رود و از مؤلّفات او كتاب جلاء الاذهان و جلاء الاحزان فى تفسير القرآن است كه تفسيرى بزرگ نيكوى پر فايده است، ليكن به فارسى تأليف شده است. مؤلف در اين تفسير خود، اخبار ائمّه عليهم السلام و روايات اماميّه (رضوان اللّه عليهم) را درج كرده است. من نسخه اى از آن را در استرآباد و ديگرى را به تبريز، و ديگرى را به رشت، و ديگرى را به آمل ديده ام. و زمان حيات مؤلّف را به دست نياوردم. و دور نيست كه اين تفسير جلاء الاذهان همان تفسير گازر باشد.
ثقه الاسلام شيخ آقا بزرگ تهرانى در الذريعه گفته (ج ۵، ص ۱۲۳):
«جلاء الأذهان و جلاء الأحزان فى تفسيرالقرآن فارسى مأخوذ من الأحاديث المرويّه عن العترة الهادية للشيخ أبى المحاسن الحسين بن الحسن ترجمه كذلك صاحب الرّياض. قال: هو كبير حسن الفوائد (تا آنكه گفته:) أقول: و أنا رأيت مجلّداً من اوّل القرآن إلى آخر المائده و مجلّداً من آخر من أوّل سورة إبراهيم إلى آخر سورة المؤمنين مكتوب عليه: أنّه المجلّد الثّالث من جلاء الأذهان و أنّه المعروف بتفسير گازر رأيتهما فى كتب سلطان المتكلّمين بطهران؛ اوّله: «سپاس و ثنا و حمد بى منتها خداى را كه اين هفت ايوان معلّق و آسمان مطبّق كه هر يكى مناط قناديل انوار».
آن گاه به معرفى نسخ ديگرى كه خود ديده است يا به وجود آنها به وسيله معرّفى كتب مطّلع شده، پرداخته است.
فاضل محترم آقاى ابن يوسف شيرازى در فهرست كتب خطّى كتابخانه مدرسه عالى سپهسالار ضمن ذكر تفاسير، گفته (ج ۱، ص ۱۰۱ ـ ۱۰۵):
مؤلّف اين تفسير، چنان كه خود در ابتداى كتاب تصريح كرده اند، ابوالمحاسن حسين بن حسن جرجانى است. با تفحّص زياد در كتب سير و رجال ايشان را نشناختيم و نتوانستيم بدانيم كه در چه قرنى بوده اند؛ ولى ظاهراً از علماء و دانشمندان قرن نهم يا دهم هجرى مى باشد و از اين تفسير معلوم مى شود كه شيعى