از جمله كسانى كه از اين تفسير نام برده و مطلبى نقل كرده اند، صاحب تفسير لوامع التنزيل. توضيح آنكه، اگر چه او ضمن ذكر مآخذ تفسير خود نام جلاء الاذهان را نبرده است، ليكن ضمن ذكر مطالب و خوض در مباحث تحقيقى مربوط به تفسير نام آن را مى برد فراجع إن شئت.

صاحب الفوز العظيم از اين تفسير نقل كرده

و نيز از جمله كسانى كه از تفسير نام برده است، مؤلف كتاب شريف الفوز العظيم فى معرفة اهل النعيم است و اين كتاب بسيار مفيد و در تاريخ حيات و فضايل و مناقب دوازده امام و فاطمه زهراء عليهاالسلام مى باشد. و مؤلف آن به سال ۱۱۰۵ از تأليف آن فراغت يافته است و در اين كتاب مكرر تصريح كرده كه كتابى ديگر دارد به نام المستبين فى اوصاف المجتبين، ليكن نام مؤلف را به دست نياوردم و نسخه اى از آن در كتابخانه شخصى نگارنده موجود است كه تاريخ آن به خط مؤلف است. بارى، در آن كتاب، از اين تفسير نقل مى كند، مثلاً در باب اول كتاب كه به عنوان «فى ذكر الآيات المنزلة فى فضائل أهل البيت عموماً و خصوصاً» معنون است، ضمن كلام در سوره عاديات گفته: «سورة العاديات «وَ الْعادِياتِ ضَبْحاً» الى آخرها. در تفسير ابوالمحاسن آورده: بعضى از مفسران گفته اند و اين را از صادق عليه السلام روايت كرده اند كه اين سوره در غزوه ذات السلاسل آمده است». آن گاه اين قضيّه را تا عبارت «مظفر و منصور بازگشت»، كه آخر قضيّه است، نقل كرده است.
و نيز در آن كتاب تحت عنوان «سورة العصر» گفته: «در خلاصه المنهج و تفسير گازر مسطور است كه ابىّ بن كعب گفته كه: من تفسير اين سوره را از رسول صلى الله عليه و آله پرسيدم (تا آخر روايت)».