دومين دستنوشته از نظر قدمت نسخه اى است به خط ابوزيد محمد بن يونس البراوستانى مورخ جمادى الآخر سال ۵۵۷ كه از ابتداى سوره مزمّل (۷۳) تا پايان قرآن، يعنى مجلد بيستم تفسير مورد بحث، را شامل مى شود و از نظر اعتبار و اتقان كم نظير مى نمايد. از آنجا كه تاريخ تأليف كتاب و در نتيجه حيات مؤلف آن به احتمال زياد در دهه هاى نيمه اول قرن ششم هجرى بوده، اين دو نسخه از لحاظ قدمت كاملاً مورد توجه است و مى توان پنداشت كه از روى اصيل ترين دستنويسها، يعنى نسخه خود مؤلف و يا نسخى كه به احتمال زياد به نظر وى رسيده، استنساخ شده باشد. اين دو نسخه سالها پيش از اين شناخته شده و در فهرستها معرفى گرديده است. [١]
سومين نسخه به لحاظ قدمت ـ كه تاكنون هم در هيچ كجا معرفى و يا فهرست نشده ـ بخش ديگرى است از تفسير روض الجنان و روح الجنان، متعلّق به كتابخانه مرحوم مير جلال الدين محدث ارموى، مشتمل بر تفسير مزبور از آغاز سوره يوسف (ابتداى جلد يازدهم) تا آيه ۵۹ سوره كهف (پايان جلد دوازدهم) كه بر دست كاتبى امين اما مجهول القدر با نام حسن بن محمد بن الحسن بن ابراهيم بن محمد العيار استنساخ شده است. در پايان جلد يازدهم اين دستنويس عزيز الوجود (برگ ۸۵ پ) كه نسخه عكسى آن به مرحمت دوست فرزانه آقاى على محدث براى نگارنده ارسال شده است، اين عبارات آمده است:
«تمت المجلدة الحادية عشر ويتلوه في الثانية عشر سورة النمل، ووقع الفراغ منه في العاشر من صفر سنة ثلث و ثلثين وخمس مايه، واللّه المستعان على اتمامه وهو