را ادامه نداد و دنباله كار را ملا داوود گرفت و به اين ترتيب دو مجلد از تفسير در عهد مظفرالدين شاه در ۱۳۲۳ق منتشر شد. چاپ دنباله آن سالها به تعويق افتاد؛ تا آنكه به دستور على اصغر حكمت و با همّت نصراللّه تقوى با انتشار سه جلد ديگر آن در سالهاى ۱۳۱۳ تا ۱۳۱۵ش، چاپ آن با مؤخّره محمد قزوينى به پايان رسيد.
همين چاپ يك بار ديگر با تصحيح و حواشى مهدى الهى قمشه اى در سال ۱۳۲۰ ـ ۱۳۲۲ش و آخر بار با تصحيح و حواشى ميرزا ابوالحسن شعرانى در سال ۱۳۸۲ق انتشار يافته است.
چاپهاى قبلى از روى نسخه معتبرى صورت نگرفته و بيشتر ذوقى و استحسانى بوده است.
در بين چاپهاى قبل چاپ استاد فقيد ميرزا ابوالحسن شعرانى بر بقيه چاپها رجحان دارد.
آخرين بار چاپ بيست جلدى آن به صورتى علمى و دقيق همراه با فهارس، كه از سال ۱۳۶۰ش آغاز شده بود، در سال ۱۳۷۶ به پايان آمد.
در اين هفده سال، بيشتر از ده هزار صفحه مجلدات بيستگانه تفسير بر اساس نسخه هاى سى و هشتگانه موجود مقابله و مقايسه شده است. در ميانه اين سالهاى دراز صدها هزار واژه، نام، جاى، طايفه، حديث، مثل، بيت عربى يا فارسى بيرون كشيده شد و در فهرستهاى ده يازده گانه در مجلدات بيستگانه گرد آمد و فايده كتاب را براى خواننده دو چندان، و براى ما كه به نازكى كار دل داده بوديم، ده چندان كرد. [١]
از آن جا كه اولياى محترم نظام جمهورى اسلامى ايران، به ويژه وزارت فرهنگ وارشاد اسلامى به كارهاى علمى سترگ و مفيد ارج مى نهند، در اين سال