جاى خاص خود را باز نموده است. شيوه مفسر چنين است كه در آغاز به تعداد آيه در سوره، مكى و مدنى بودن آن اشاره مى كند، آن گاه وارد ترجمه مى شود، سپس آيه به آيه وارد تفسير مى شود و آن گاه كلمات را شرح و توضيح مى دهد و به نكات ادبى، صرف، نحو، و لغت شناسى جمله مى پردازد و از اقوال مفسرين و آثار صحابه و تابعين كمك مى گيرد. اين تفسير چاپهاى گوناگونى دارد. نخستين بار در مطبعه خاصه شاهنشاهى (چاپخانه مجلس)، در سال ۱۳۲۳ق، در قطع رحلى و در پنج جلد، چاپ سنگى به طبع رسيده است و همين چاپ در سال ۱۴۰۴ق در قم توسط مكتبة آيه اللّه مرعشى افست شده است. چاپ ديگر در تهران توسط انتشارات علمى، در سال ۱۳۲۵ش، به تصحيح مهدى الهى قمشه اى، در ده جلد به قطع وزيرى انجام گرفته است. همچنين در تهران با تصحيح و حواشى ابوالحسن شعرانى در ۱۳۴۲ ـ ۱۳۴۶ش در قطع وزيرى و دوازده جلد توسط انتشارات اسلاميه چاپ شده است. اما منقح ترين طبع توسط بنياد پژوهشهاى اسلامى آستان قدس رضوى مشهد به كوشش و تصحيح محمد جعفر ياحقى و محمد مهدى ناصح از سال ۱۳۶۵ تا ۱۳۷۶ش در بيست جلد انجام گرفته است.