اول، قم، مطبوعات دينى، ۱۳۸۰. ۶۰۴ + ۶۰۴+هفتاد و دو صفحه. شابك ۳ ـ ۲۰ ـ ۵۹۹۹۰ ـ ۰۹۶۴
رَوض الجنان و رَوح الجنان فى تفسير القرآن معروف به تفسير ابوالفتوح رازى كهن ترين تفسير كامل فارسى از قرآن مجيد است كه توسط دانشمندى شيعه در قرن ششم هجرى تأليف شده است. اين اثر سترگ و حجيم تاكنون چهار بار به دست محققان و علماى قرن اخير تحقيق و چاپ شده است: نخست در عهد قاجاريه توسط تنى چند از اهل فضل كه سرانجام در ۱۳۱۵ در پنج جلد به چاپ رسيد، دوم با تحقيق مرحوم مهدى الهى قمشه اى در ده جلد (۱۳۲۰)؛ سوم با تحقيق و تصحيح مرحوم علامه ابوالحسن شعرانى در دوازده جلد (۱۳۴۲)؛ و چهارم با تصحيح گروهى از محققان به سرپرستى آقايان دكتر ياحقى و دكتر ناصح در بيست جلد (۱۳۷۵).
ترجمه فارسى آيات قرآن در اين تفسير كهن، خود شيرين و شايسته طبعى جداگانه بوده است. زبان خاص ابوالفتوح رازى، كه فارسى منطقه رى را در قرن ششم براى ما بازگو مى كند، از جهات بسيار با اغلب ترجمه ها و تفاسير فارسى گرد آمده در منطقه خراسان و ماوراء النهر متفاوت است. مقايسه اين متن فارسى با ترجمه تفسير طبرى (فراهم آمده در نيمه قرن چهارم در ماوراء النهر) و نيز مقايسه آن با زبان فارسى امروز، نكات ادبى و زبانىِ فراوانى مى آموزد.
كتاب مذكور، متن قرآن كريم را همراه با ترجمه ابوالفتوح رازى از آيات آن (برگرفته از تفسير وى) گرد آورده و به طور جداگانه به خوانندگان و علاقه مندان زبان فارسى و مطالعات قرآنى عرضه كرده است. مصحح و گردآورنده اين اثر، آقاى محمد مهيار، از اديبان و ادب شناسان زبان فارسى، كه خود سالها كار تحقيق بر روى اين تفسير را بر عهده داشته، در مؤخره اى بر اين ترجمه («سخنى درباره اين ترجمه»، ص يك ـ چهار)، مراحل انجام كار و ويژگيهاى زبانى و فنى ترجمه را