ملك، ش ۵۶۹۶، ص ۳۵۶).
۶. برهان الدين ابوالحارث محمد بن ابى الخير على بن ابى سليمان ظفر حمدانى مفسر واعظ.
۷. ابوبكر محمد بن موسى باب الابوابى كه در ترك الاطناب از آن ياد شده و او بايد همان باشد كه در نزهة الكرام و تبصرة العوام از او ياد مى شود.
۸. استاد ابوالقاسم بن ابراهيم وراق بابى كه شرحى به قول دارد (اسكوريال) و گويا همان است كه در يواقيت العلوم (ص ۳۲) از آن به نام ابوالقاسم دربندى ياد شده است.
۹. ابن وحشى ابومحمد عبداللّه بن يحيى تجيبى اقليسى در گذشته ۵۰۲ (اسكوريال ۲: ۱۳۸۶).
۱۰. محمد بن حسين ابن وحشى موصلى طليطلى.
۱۱. شيخ ابراهيم بن عبدالرحمن وادياشى درگذشته ۵۷۰ كه شرح ابن وحشى را اختصار كرده است.
۱۲. ابو عمر ابن عياد حافظ يوسف عبداللّه بن سعيد بن ابى زيد بن عياد اندلسى مالكى (۵۰۵ ـ ۵۷۵).
۱۳. بدرالدين ابوالفضائل رضى الدين ابوالعباس حسن بن محمد صفائى هندى حنفى در گذشته ۶۵۰ به نام ضوءالشهاب.
۱۴. زين الدين ابوالمظفر محمد بن اسعد بن الحكيم عراقى حنفى درگذشته ۵۶۷ به نام ضوءالشهاب (فهرست ملك ۱۶۳۱).
۱۵. عبدالروف مناوى (۹۵۲ ـ ۱۰۳۱) به نام رفع النقاب عن كتاب الشهاب.
۱۶. شرحى ديگر ناشناخته كه چنين آغاز مى شود: «الحمدللّه الذى جعل سنة نبيه مشكاة لاقتباس أنوار الرشد و الهدى».
۱۷. شرحى از گمنام كه در ذريعه ياد شده است.