چون: ترجمه تفسير طبرى و تفسير سورآبادى را مى توان سراغ كرد. به همراه شما خوانندگان عزيز بخش آخر اين نوشتار را مرور مى كنيم.
روض الجنان اصولاً تفسيرى است با سبك واعظانه. اين خصلت و نيز جامعيتى كه ابوالفتوح در كار خود به آن توجه داشته، اصلى ترين ويژگيهاى محتوايى تفسير وى را مى سازند. ابوالفتوح بخش بزرگى از كتاب را به بيان احكام فقهى مورد نياز مخاطبان خود اختصاص داده است. اين نيز كه ابوالفتوح كمتر به مباحث كلامى پرداخته و چون در آن وارد شده، به مباحثى چون: جبر و اختيار، قضا و قدر، گناهان، شفاعت، ايمان و كفر، ثواب و عقاب، سئوال و جواب در گور توجه كرده، احتمالاً براى رعايت حال و نياز همين مخاطبان عامه و فارسى خوان بوده است. خصلت شيعى تفسير ابوالفتوح و شهرت آن باعث مى شد كه برخى مخالفان شيعه مطالب آن را در جهت مقاصد خود به نحو نادرستى گزارش كنند، چنان كه صاحب فضائح الروافض به تفسير او مطالبى نسبت داده كه قزوينى رازى به پاسخگويى و دفاع از آن پرداخته است.
آن گونه كه افندى از تفسير ابوالفتوح استنباط كرده، وى به تصوف و كلام صوفيان نيز گرايش داشته است؛ چنان كه شيوه واعظانه نيز در تفسير او مشاهده مى شود. در واقع مؤلف گاهى در تفسير آيات به مشرب عرفاء و صوفيه كه آنان را اهل معانى و اهل اشارت مى خواند ـ رفتار كرده و مباحثى را درباره اخلاص، توكل، ذكر، صبر، فقر و صدق به مذاق آنان آورده است. از لحاظ سبك، تفسير ابوالفتوح كاملاً به كتب سده ۵ق/۱۱م شباهت دارد و نثر آن، به ويژه در هنگام نقل قصص، از طراز نثر مرسل شمرده مى شود. تنها شيوه اى كه ويژه تفسير مى توان محسوب كرد، مفرد آوردن فعل براى جمع مخاطب است كه در برخى كتابهاى آن دوره گاه به گاه وجود دارد؛ ولى در تفسير ابوالفتوح صفحه اى از آن خالى نيست. ديگر كاربرد صورتى از فعل جمع اول شخص همچون «كردمانى» است كه سابقه آن را هم مى توان در كتب