البته در ذيل تفسير آيات گاهى مباحث فقهى، اصولى وكلامى مطرح مى گردد كه مؤلف حق مطلب را اداء مى كند وبحثهاى مربوط به قرائات و جهات دقيق ديگر را روشن مى سازد و هيچ نكته اى بدون دليل و شاهد بيان نمى شود.
در نقل نكات تفسيرى، گاه ابوالفتوح تحت تأثير تفاسير اهل سنّت واقع شده است؛ تا حدّى كه مى توان تفسير وى را منعكس كننده آراء ونظريات اهل سنّت در باب تفسير قرآن دانست. گاه در اين امر تابدان جا پيش مى رود كه به جاى نقل اقوال و نظرهاى امامان شيعه عليهم السلام، كه در مجموعه هاى روايى شيعه و نيز در تفاسيرى مانند تفسير على بن ابراهيم قمى و تفسير عيّاشى نقل شده است، گفته هاى مفسرانى همچون: قتاده، سُدّى و نظاير آنان را مورد استناد قرار مى دهد... و در ذيل آيات مشتمل بر احكام فقهى، به نقل فتاواى فقيهان اهل سنّت اصرار دارد و با آن كه با طبرى اخلاف مذهب داشته، به نقل نظريّات طبرى و گاه نقد كلام وى توجّه خاصّى نشان مى دهد. [١]
از جهت شيوه كار، ابوالفتوح ادامه دهنده سنّت تفسيرهاى قصصى است كه در تفسير نويسى فارسى نمونه هاى ممتازى مانند ترجمه تفسير طبرى و تفسير سور آبادى دارد. ازين جهت ابوالفتوح به تفاسير قبل از زمان توجه داشته است.
از سوى ديگر، مى دانيم كه ابوالفتوح رازى واعظى برجسته و مسلّط بركلام بوده و در منبر وعظ طبيعتا گرايشى خاص به ذكر قصص وجود دارد كه قصص نيز در وعظ تأثير و مقام ويژه اى دارد.
بنابر اين تفسير روض الجنان تفسيرى است با سبك واعظانه و آنچه در باره اعتقادات كلامى و فقه بيان كرده و احتمالاً براى رعايت حال و نياز مخاطبان عامه و فارسى خوان بوده است؛ چنان كه گاهى به مشرب عرفاء و صوفيه، كه آنان را «اهل