است: «قدوه المفسرين، الشيخ ابوالفتوح الحسين بن علىّ... از علماى تفسير وكلام و عظماى ادباى انام است».
مرحوم مدرس تبريزى، از وى بدينگونه ياد كرده است:
«از اعاظم علماى نامى اماميّه، اواسط قرن ششم هجرت مى باشد... عالمى است عامل، متكلّم كامل، فقيه اديب، فاضل واعظ، مفسّر مشهور، دركلمات اجلّه به «امام سعيد»، و «ترجمان كلام اللّه مجيد» و «قدوة المفسّرين» و نظاير اينها موصوف جامع فضيلت حسب و شرافت نسب [است]».
گستردگى دانش، ذوق سليم، جامعيت فنون، و شخصيت والاى علمى، فقهى و تفسيرى اين عالم بزرگ، از تفسير گرانمايه وى به روشنى پيدا است. ابوالفتوح نويسنده اى زبردست، مؤلفى توانمند، گوينده اى پرتوان بوده است. وى در ابلاغ پيام و ارشاد مردم، از خطابه و منبر سود مى جست. سخنرانيها و خطابه هاى وى از جذبه و شور و هيجان خاصّى برخوردار بوده استت. تسلّط وى در وعظ و جاذبيّت بيان او، حسادت حسودان را بر مى انگيخت و آنان را به توطئه براى درهم شكستن موقعيّت علمى، خطابى و اجتماعى وى وا مى داشت. اين حقيقت را از داستانى كه بسيارى از شرح نگاران به نقل از او آورده اند، به خوبى توان فهميد. [١]
بالأخره مرحوم ابوالفتوح، پس از سالها تعليم و تعلّم و ارشاد و تأليف و تصنيف، به سال ۵۴۴؟ جهان را بدرود گفت. [٢]