مؤلف پس از حمد و ثناى الهى تفسير كردن قرآن را از مواهب الهى مى داند و شرط مفسر را جامع بودن در علوم ادبيه و لغت و صرف و نحو و معانى و بيان و شعر مى داند. همچنين گويد: مفسر بايد در علم كلام و حكمت و فقه و اصول و تاريخ براى درك و استنباط احكام الهى تسلط داشته باشد. پيش از شروع به تفسير هفت فصل به فارسى، در مطالب زير نوشته است:
فصل اول: اقسام معانى قرآنى و بيان تفسير آن، كه بر چند وجه است.
فصل دوم: در اينكه آيات قرآن از شش قسم خارج نيست و معانى هر يك از محكم و متشابه و ناسخ و منسوخ و عام و خاص را توضيح داده است.
فصل سوم: در نامهاى قرآن و معانى آن. فصل چهارم: در معانى آيه و سوره و كلمه و حرف.
فصل پنجم: در ثواب خواننده قرآن.
فصل ششم: در فضيلت علم قرآن و رغبت و توجه به آن.
فصل هفتم: در معنى تفسير و تأويل.
به موجب اظهار مؤلّف، اين تفسير بر حسب خواهش جمعى از دوستان تدوين شده و تفسير عربى ديگرى هم بنا به درخواست دوستان خود تنظيم كرده است كه در دست نيست و ظاهر اين است كه تأليف نشده؛ چه آنكه ابن شهرآشوب و منتجب الدين از آن اسمى نبرده اند.
طرز تفسير فارسى ايشان اين است كه قبل از شروع به هر سوره، عده آيات و كلمات و حروف آن را ذكر كرده و رواياتى را كه راجع به ثواب قرائت قرآن از حضرت رسول صلى الله عليه و آله و ائمه اطهار عليهم السلام رسيده است، بيان مى كند. و پس از آن قسمتى از آيات را نقل كرده و ترجمه فارسى كلمه به كلمه آنها را در ذيل هر يك نوشته و پس از آن تحت عنوان «قوله تعالى»، كلماتى از آيات مذكوره را نقل نموده و ترجمه