و حكم طهارت را شامل ايشان نيز نگردانيده است و اين از راه و رسم مؤلفان عامه بسيار دور است.
۳. در سراسر اين كتاب از اخبار موضوعه، كه در مدح خلفاء صحابه ساخته شده است با كثرت آنها و حرص علماى عامه بر درج و نقل آنها در كتب خود به اندك مناسبتى، خبرى و اثرى نيست، با آنكه در اين كتاب، اين حديث را «مثل اهل بيتى كمثل سفينة نوح من ركب فيها نجا، و من تخلف عنها غرق» نقل كرده است. [١]
۴. بسيارى از اخبار اين كتاب در اصول اصحاب ما و كتب ايشان نقل شده؛ چنان كه علامه مجلسى رحمه الله نيز به آن اشاره كرده و در باقى اخبار كتاب مطلبى نيست كه مستنكر و مستغرب باشد و ما در ميان كتب عامه شبيه و نظيرى براى آن نيافتيم.
خلاصه كلام آن است كه اين كتاب به نظر قاصر نگارنده، در غايت اعتبار است؛ اگر چه مؤلف آن در ظاهر يا به حسب واقع نيز از علماى عامّه باشد.
ابن شهر آشوب در معالم العلماء گفته: «قاضى ابوعبداللّه محمد بن سلامه قضاعى، كه از عامه است، كتابى دارد به نام دستورالحكم فى مأثور معالم الكلم [٢] » و هدف مؤلف در آن كتاب جمع كلمات اميرالمؤمنين عليه السلام بوده است، و در اين كلام تأييدست گفتار ما را.
علاّمه حلى در اجازه كبيره كه به بنى زهره نوشته گفته است: از جمله چيزهايى كه من نقل آن را اجازه مى دهم، همه كتاب شهاب است كه قاضى ابوعبداللّه محمد بن سلامه قضاعى مغربى تأليف كرده است و باقى مصنفات و روايات اوست كه نقل كنند آنها را از من، چنان كه من نقل مى كنم از مرحوم پدرم، و پدرم نقل مى كند از سيد فخّار بن معد موسوى، و او نقل مى كند از قاضى بن الميدانى، و او از قاسم بن