و مى گفتند: «ما نَعْبُدُهُمْ إِلاّ لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللّهِ زُلْفى» . كعبه، خانه توحيد ابراهيمى را به بتخانه اى تبديل كرده بودند.
در اين دوره سياه جاهليّت بود كه خورشيد عالمتاب نبوّت بر كرانه هاى ظلمت خانه عربستان پديدار گشت و با تابيدن انوار رسالت، كم كم ظلمت شرك رو به زوال گذاشت.
اين نمونه كامل انسان الهى و خليفه خداوند عزّوجلّ كسى نبود جز حضرت محمد بن عبداللّه خاتم النّبيين صلى الله عليه و آله وسلم مردم را از عرب و عجم به سوى توحيد و يكتاپرستى فرا خواند و به مكارم اخلاق دعوت نمود و به بركت وجود مقدّس ايشان بود كه امن و امان و بركات و الطاف خداوندى در سرزمين عربستان راه يافت: «لَقَدْ مَنَّ اللّه ُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمْ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِنْ كَانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلاَلٍ مُبِينٍ» (آل عمران ۳: ۱۶۴).
آرى، خداوند (جل جلاله) بر مردم منّت نهاد و پيامبر رحمت را بر ايشان فرستاد تا آنان را از ظلمت توحّش نجات بخشيده و به بالاترين مرتبه انسانيّت برساند.
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله وسلم، ۲۳ سال زحمت بى وقفه را براى هدايت انسانها متحمّل شدند تا مردم را به سعادت نهايى و سرمنزل انسانيّت برسانند.
بر طبق روايات متواتره از شيعه و سنّى، به طورى كه هيچ شكى نه در سلسله سند آن و نه در محتوا و مضمون آن وجود ندارد، پيامبر بعد از خود دو ميراث گرانقدر قرآن و عترت را در ميان اين امّت باقى گذاردند كه اين دو هيچ گاه و در هيچ زمان و عصرى از هم جدا نمى شوند و همواره با هم هستند تا روز قيامت و در كنار حوض كوثر كه بر پيامبر صلى الله عليه و آله وسلم وارد شوند؛ يعنى مقام رسالت و خاتم پيامبران از دنيا رفتند، ولى چون هدف از ارسال رُسل و انزال كتب هنوز باقى بود و مردمان بايد به صراط مستقيم و راه سعادت دعوت مى شدند و به اقتضاى حكومت خداوند متعال