۱. قرآن و تلاوت آن، ۲. قرآن بايد به تواتر ثابت شود، ۳. اختلاف در قرائت، ۴. اختلاف در مصاحف، ۵. مدارك قرّاء، ۶. تواتر و قرائات سبع، ۷. حديث «انزل على سبعة أحرف»، ۸. اقرؤوا كما يقرأ الناس، ۹. عدم تحريف قرآن، ۱۰. تفسير قرآن وظيفه امام معصوم عليه السلام است، يعنى چه؟ ۱۱. انواع تفاسيرى كه داريم، ۱۲. شبهه اخباريون راجع به اين تفسير و سبك ما، ۱۳. اقوال اهل سنّت در تفاسير چرا نقل مى شود؟ ۱۴. اسرائيليات چيست؟ ۱۵. تفسير عرفانى چگونه است؟ ۱۶. حكمت، و فلسفه با علوم نقلى چه فرق دارد؟ ۱۷. اعجاز قرآن، ۱۸. اخبار آحاد در تفسير، و مطالب ديگر كه بسيار خواندنى است... .
از جمله مطالبى كه خوب و مفيد است، رسم الخط قرآن مى باشد. خلاصه فرمايش ايشان اين است كه وظيفه ما طلاب و غير طلاب و كاتب و ناسخ و چاپ كننده همه اين است كه قرآن را همان طور كه از سابق مى نوشتند، حفظ كنيم. هر جا الف دارد بنويسيم، هر جا الف ندارد ننويسيم. هر جا «ت» (كشيده) يا «ة» (گرد) است، به همين صورت بنويسيم و اين قانون بردار نيست و اين چيزى است كه خيلى اوقات به آن توجّه نداريم. گاهى آيه را مثل عربى خودمان مى نويسيم. ايشان شديداً با اين امر مخالف هستند و مى فرمايند رسم الخط قرآن بايد حفظ شود:
«در مصاحف كلماتى بر خلاف رسم معهود نوشته اند و از عصر اول تا كنون غالباً به آن مقيّد بودند و آن را تغيير ندادند تا آنكه توهّم تحريف نشود. و به اعتقاد ما حفظ آن واجب است به همين غرض. و غالب مصاحف سنّيها مراعات رسم الخط اصل را كرده و بعضى، مانند قرآن معروف حافظ عثمان، در پاره اى مواضع تخلّف كرده است. هر چه موافق رسم الخط معهود آن زمان بود و در اين زمان تغيير كرده، باز بايد همان رسم قديم را محفوظ داشت؛ مانند «ابن» كه در همه جاى قرآن با الف است. عيسى ابن مريم، موسى ابن عمران. و ما بايد دقيقاً تبعيت كنيم. در كتابت معروف بين دو علم، «ابن» بى الف نوشته مى شود؛ ولى در كتابت قرآن نبايد بى الف