شناخت نامه شيخ ابوالفتوح رازي - زمانی نژاد، علی اکبر - الصفحة ٢٠٧

۱. موسى ايشان را گفت: اگر بگرويدى، توكّل دارى، اگر مسلمانى از بار خداى نوميد مباشيد، هر چه تان بايد جمله ازو خواهى. [١]
۲. و بندگان را بپرسند اگر دعوى خدايى كنند كه به چه حجّت دعوى خدايى كردى؟ [٢]
۳. پس اگر نكردى [يعنى مانند اين قرآن نياورديد] و هرگز نكنيد [و نتوانيد آورد ]بترسيد از آن آتشى كه هيمه آن تن آدمى خواهد بود. [٣]
۴. اى آن كى [آنان كه]به خداى و محمّد و قرآن برويده اَى [گرويده ايد ]فاگيرَى [بگيريد] كار خويش به حزم و خويشتن نگاه دارَيد. [٤]
۵. «ذَلِكُمْ بِأَنَّكُمْ اتَّخَذْتُمْ آيَاتِ اللّه ِ هُزُوا» (جاثيه ۴۵: ۳۵)؛ آن شما را به آن باشد كه شما فرا گرفته بودى حجتهاى خداى به استهزاء. [٥]
۶. «وَلاَ تَقْرَبَا هَذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُونَا مِنْ الظَّالِمِينَ» (اعراف ۷: ۱۹)؛ و نزديك مشوى به اين درخت كه باشى از ظالمان. [٦]
۷. «فَلَمَّا أَلْقَوْا قَالَ مُوسَى مَا جِئْتُمْ بِهِ السِّحْرُ» (يونس ۱۰: ۸۱)؛ چون بيفگندند، گفت موسى: آنچه آورديش به وى جادوى است. [٧]