اين كتاب را، چنان كه قمى در فهرست خود مى گويد، با تفسيرش نزد او خوانده و از آن به همين نام ياد كرد و نگفت به كدام زبان است؛ چنان كه تفسيرش را هم نگفت به چه زبان است. ابن شهر آشوب از آن به نام شرح الشهاب ياد كرده و نمى گويد فارسى است يا تازى، با اينكه تفسيرش را مى نويسد، به پارسى است. در النقض (ص ۵۱) دارد: شرح الشهاب النبوى در مجالس المؤمنين از اين گزارش ياد نشده است.
گذشته از دانشمندان سنى، كه در مستدرك و كشف الظنون (ج ۲، ص ۷۱) ياد شده، تنى چند از فرزانگان شيعى نيز به گزارش اين كتاب پرداختند:
۱. سيد ضياءالدين فضل اللّه بن على بن على بن عبيداللّه حسنى راوندى كاشانى به نام ضوءالشهاب فى شرح الشهاب (فهرست قمى، ص ۱۰؛ و روضات، ص ۴۴۵ و ۴۹۲) كه در بحار بسيارى از آن آورده شد.
۲. افضل الدين شيخ حسن بن على بن احمد ماهابادى استاد استاد منتجب الدين كه شرح الشهاب دارد (قمى، ص ۵؛ روضات، ص ۱۷۱ و ۴۴۵).
۳. برهان الدين ابوالحرث محمد بن ابى الخير على بن ابى سليمان ظفر حمدانى قزوينى كه شرح الشهاب دارد (قمى، ص ۱۱، و روضات ۴۵۵).
۴. قطب الدين سعيد بن هبه اللّه راوندى (م ۵۷۳) كه ضياءالشهاب فى شرح الشهاب دارد. (قمى، ص ۷؛ ابن شهر آشوب، ص ۴۸؛ روضات، ص ۴۴۵).
۵. ابوالفتوح رازى، به نام روح الاحباب و روح الالباب (مستدرك، ج ۳، ص ۳۶۷) در نامه اى كه شاگرد مجلسى بدو مى نويسد، دارد: شروح الشيخ ابى الفتوح المفسر على كتاب شهاب الاخبار (ص ۱۷۴، اجازات بحار).
اين نسخه ما به گواهى صفحه عنوان همين روح الاحباب رازى بايد باشد، مگر اينكه در مستدرك (ج ۳، ص ۴۸۷) از رياض سخنى از رازى در روح الاحباب در دنبال گزارش «ان اللّه ليؤيد هذاالدين بالرجل الفاجر» آورده شده كه در نسخه ما در