و غير قابل اعتماد صورت گرفته ـ و هم با نسخ كهن بياوريم تا خوانندگان نكته سنج خود به اهميت و اعتبار نسخه مورد بحث پى ببرند. در اين مقايسه همه جا موارد اختلاف قابل توجه را در نسخه ۵۹۵ با حروف سياه مى آوريم تا امر داورى براى خوانندگان آسان تر باشد. نخست نسخه مورد بحث را هم در قسمت ترجمه آيات و هم در بخش تفسير با چاپ شعرانى (كتابفروشى اسلاميه، تهران، ۱۳۹۸ق)، كه از دو چاپ ديگر جديدتر و دقيق تر است، مقايسه مى كنيم:
«وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الاْءِنْسانَ مِنْ صَلْصالٍ مِنْ حَمَإٍ مَسْنُونٍ * وَالْجَانَّ خَلَقْناهُ مِنْ قَبْلُ مِنْ نارِ السَّمُومِ * وَإِذْ قالَ رَبُّكَ لِلْمَلائِكَةِ إِنِّي خالِقٌ بَشَراً مِنْ صَلْصالٍ مِنْ حَمَإٍ مَسْنُونٍ * فَإِذا سَوَّيْتُهُ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ ساجِدِينَ * فَسَجَدَ الْمَلائِكَةُ كُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ * إِلاّ إِبْلِيسَ أَبى أَنْ يَكُونَ مَعَ السّاجِدِينَ» حجر (۱۵): ۲۶ ـ ۳۲.
ترجمه از نسخه مورخ ۵۹۵ (برگ ۲۹۲ ـ ر):
«و بدرستى كى بيافريديم آدم را از گلِ خشك از خزى سال خورده. و پرى را بيافريديم او را از پيش از آتش بغايت گرم. و چون گفت خداى تو مر فريشتگان را كى من آفريننده ام آدم را از گلِ خشك از خزى سال خورده. پس چون راست كنم او را و در دمم درو از روح خود پس در اوفتى از بهر او سجده كنندگان. پس سجده كردند فريشتگان همه ايشان بجمله. مگر ابليس سرباز زد كى باشد با سجده كنندگان».
ترجمه از چاپ شعرانى، ج ۷، ص ۴۶ ـ ۴۵: «و بتحقيق آفريديم آدمى را از گلِ خشك از لاى بدبو شده. و جن را آفريديم او را از پيش از آتش سوزان. و چون گفت پروردگار تو مر فرشتگان را بتحقيق من آفريدگارم آدمى را از گلِ خشك از لاى بدبو شده. پس چون به اعتدال آوردم او را و دميدم در او از روح خود، پس بيفتيد مر او را سجده كنان. پس سجده كردند فرشتگان همه آنها دسته جمع، مگر ديو انكار كرد كه باشد با سجده كنندگان».