ـ كلمات مختوم به تاى زائد على القاعده به تبعيت از رسم الخط عربى، در فارسى نيز با تاى مدوّر ضبط شده و فى المثل بيشتر اوقات كلمات زير، به همين صورت ضبط گرديده است:
حجة، خلوة، قيامة، رواية، حقيقة، كناية، نصرة، هداية، اية، ارادة، كهانة، تجارة، وصية، مخالطة، لغة، غيبة، غنيمة، ملاقاة و....
ـ حروف مخصوص فارسى، يعنى سه حرف: «پ»، «چ»، «ژ» معمولاً با يك نقطه و «گ» تقريباً در همه جا با يك سركش به صورت «ك» مشخص شده است. در مورد «پ» و «ژ» برخى استثناءها ديده شد، فى المثل در مورد «ژ» در اين جمله ها: «ومرصد جاى رصد باشد كه آنجا كه باژوان بنشيند و اصل رصد حفظ باشد و باژ را رصد براى آن خوانند كه باژوان آن را مراقبه كند» (برگ ۵۶ ـ پ). كه در هر سه مورد «ژ» با سه نقطه ضبط است.
ـ در مورد كلمات ممدود، كه در آنها حرف مددار «آ» به كار آمده، قاعده بر تركِ مدّ است؛ تا آنجا كه تقريباً در هيچ موردى اين حرف با مدّ به كار نرفته و همه جا در ظاهر با الف بى مدّ يكسان نوشته شده است.
ـ به هنگام التقاى همزه و الف، كلمه گاهى با دو الف و گاهى تنها با يك الف نوشته شده است؛ مثلاً كلمه «قرائت» به يكى از دو صورت «قراات» و «قرات» و نام سوره «برائت» به صورت «براة» آمده.
ـ در بيشتر موارد روى حرف سين نشانه اى به مانند عدد هفت كوچك بدين صورت (۷ ) ديده مى شود كه به نظر مى رسد بيشتر جنبه تزيينى داشته است؛ مثال:
۷ ۷ ۷ «و اگر عوام كفار را كى كفر به تقليد سرسرى شناسند ايشان را ايمان نباشد، ائمه كفر راكى در كفر خود شبهات آرند ايشان را چگونه ايمان باشد؟» (برگ ۵۸ ـ پ).
ـ كلمات مختوم به هاى ناملفوظ، زمانى كه با علامت «ها» جمع بسته شده، نخست«هاى» ناملفوظ آن حذف و سپس علامت جمع بدان الحاق گرديده است؛