تفسيرى كه كرده است در تأويل اين آيه بياورده است» (تا آخر كلام او؛ رجوع شود به ص ۲۹۹)، گفته (ص ۲۹۹):
«جواب اين فصل آن است كه چون دعوى كرده است و حوالت به پيرى معروف چون شيخ ابوالفتوح على عالم رحمه الله كرده و تفسير او كه نسخه هاى بى حد و بى عدد است آن را در طوايف اسلام و ظاهر و باهر در بلاد عالم».
ونيز در آن كتاب، ضمن كلامى، در جواب مدعاى مذكورگفته (۳۰۴): «و اگر شيعه اماميّه خواهند كه از مفسران خود لافى زنند، از جماعتى نامعتبر نامعروف نزنند كه خواجه آورده است؛ از تفسير محمد باقر عليه السلام لاف زنند و از قول جعفر صادق عليه السلام و از تفسير حسن عسكرى عليه السلام و بعد از آن از تفسير شيخ كبير ابوجعفر طوسى و تفسير شيخ محمّد فتّال و تفسير خواجه بوعلى طبرسى و تفسير شيخ جمال الدّين ابوالفتوح رازى رحمهم الله».

چرا شيخ عبدالجليل از تفسير عياشى و تفسير على بن ابراهيم نام برده

اگر گويند: چرا شيخ عبدالجليل، نام تفسير على بن ابراهيم و تفسير عياشى را در عداد اين تفاسير نياورده است، گوييم: قويّاً محتمل است كه نظر به كثرت ورود اخبار اهل بيت عصمت و طهارت در اين دو كتاب، آنها را زمره علماء در آن زمان در عداد كتب اخبار محسوب مى داشته اند و اگر نه چنان كه از تفسير ابوالفتوح و كتاب نقض بر مى آيد، هر دو كتاب در آن زمان در دسترس علماء بوده است؛ چنان كه در سابق نيز به اين اشاره كرديم. فتفطّن.
بارى، از ملاحظه عبارات كتاب نقض دو امر صريحاً برمى آيد:
۱. آنكه از جمله دعائيّه «رحمة اللّه عليه» كه در دو مورد بعد از ذكر نام او به قلم مؤلّف نقض به كار رفته است، معلوم مى شود كه شيخ ابوالفتوح در زمان تأليف نقض (يعنى ما بين ۵۵۶ ـ ۵۵۹) در قيد حيات نبوده؛ بلكه به رحمت ايزدى پيوسته بوده است.