سال يك هزار است و ابوالفتوح رازى، كه مأخذ اين تفسير است، از قرن ششم است، بايد بگوييم: تاريخ تأليف اين تفسير قرن هفتم، يا هشتم يا نهم يا دهم مى باشد. اينكه احتمال داده اند كه از قرن نهم و دهم باشد، شايد به خاطر اين باشد كه در طول كتاب ديده باشند كه از قرن هفت و هشت چيزى نقل كرده است، و گرنه بايد بگوييم: پس از ابوالفتوح رازى و قبل از منهج الصادقين است؛ چون اين تفسير از تفسير ابوالفتوح گرفته شده است، و منهج الصادقين هم از اين تفسير استفاده كرده است».
مطلب ديگر اينكه مصحّح اين تفسير، مرحوم مير جلال الدين حسينى محدّث ارمَوى (اهل اروميه) و استاد دانشگاه، مرد بسيار موفّقى بوده. از جوانى، خدا به او اين توفيق را داد كه به كار تصحيح و چاپ كتب دينى بپردازد و به خاطر علاقه به اهل بيت، كارهايش را در اين زمينه و براى ترويج مذهب تشيّع انجام مى داد.
هفتاد جلد كتاب تصحيح و چاپ كرده است، آن هم تصحيحات و تعليقات و پاورقيهايى كه پيش تمام افاضل مورد قبول است. مطالب را با امانت نقل مى كند و آنجا كه بايد چيزى را دنبال كند، تتبع زياد مى نمايد؛ از جمله كتابهايى كه تصحيح كرده تفسير جلاء الأذهان، در ده جلد و تفسير لاهيجى در چهار جلد و محاسن برخى در دو جلد و كتاب نقض از قرن ششم با تعليقات خيلى مفصّل در سه جلد. اين كتاب در پاسخ به كتابى است كه عليه شيعه نوشته شده بود.
در چاپ اخير اين كتاب فهرست كتبى كه تصحيح نموده، آورده شده است. تأليفى دارد به نام شرح دعاى ندبه. خودش مى گويد كه سى چهل سال روى آن كار كردم. پس بايد كتابى ضخيم و پرمحتوا باشد، ولى متأسفانه چاپ نشده است. مقصود اينكه با اين خصوصيّات كه داشته، باشد حرفهايش را در مورد اين تفسير قبول كنيم.
يكى اينكه گفته اين تفسير خلاصه تفسير ابوالفتوح رازى است. همان طور كه